224 



cellen onderling optreden. Daarbij kon zonder schade voor het 

 individu en daarmede voor de species, de groei niet tot in het 

 oneindige toenemen. Deze vrerd daarom op een gegeven hoogte 

 afgebroken, maar als 't ware geconcentreerd en in potentieelen 

 vorm gelocaliseerd in de geslachtscellen , die zouden te beschouwen 

 zijn als een inwendige sexueele knopvorming. Aan deze speciale 

 cellen werd de rol van instandhouding der soort toebedeeld , aan- 

 gezien de overige celvormen en daarmede het geheele individu 

 niet alleen in volumentoename, maar evenzoo in levensduur zeer 

 beperkt zijn ^). Dood en voortplanting hangen nauw samen, goette 

 betoogt, dat niet zooals o. a. Maupas beweert, de voortplanting 

 een noodzakelijk gevolg is van den dood, d. w. z. plaats heeft 

 omdat de ouders moeten sterven — hetgeen volgens hem een 

 teleologische verklaring zijn zou — , maar dat omgekeerd de voort- 

 planting den dood ten gevolge heeft. Hoe het zij , het leven der 

 individuen is vergelijkbaar bij bladeren , die voortdurend afvallen 

 van den steeds voortgroeienden stam der species, maar die blijven 

 voortbestaan in hun nakomelingen, de producten hunner geslachts- 

 stoffen, die de specifieke energie tot uitgroeiing en ontwikkeling 

 in zich hebben en daardoor wel een klein , maar voor het voort- 

 leven en de geschiedenis der species meest essentieele gedeelte 

 van het overigens afstervend lichaam der ouders, die ten doode 

 opgeschreven z^n, uitmaken. 



Toch blijft de vraag bestaan : Waarom die voortdurende ver- 

 nieuwing en verjonging, waarom niet een eeuwig leven van een 

 gegeven vast aantal individuen , hoezeer dan ook in dat geval de 

 verscheidenheid in de organische natuur tot een minimum ware 

 beperkt geweest? Wij kunnen op die vraag antwoorden, dat reeds 

 a priori de premisse van een individueel eeuwig leven onmogelgk 

 voor verwezeulijkiug vatbaar zou zijn, daar toch telkens door 

 allerlei omstandigheden van buiten een „onnatuurlyke" dood on- 

 der de individuen zou intreden , zoodat daarmede tevens hun aan- 



1) De eencellitje protisten zijn als het ware onsterfelijk, maar bij hare celdceling kan 

 ook geen sprake zijn van ëén moeder en één dochtercel, maar alleen van een oplossing 

 ééner moeder — in twee ijelijlnvaardujc dochtercellen. 



