spr. den kop van den visch afsneed. Wat de vinstralen betreft, zoo past 

 hun aantal zoowel voor T. trutta als voor T. salar n. 1.: 



Eugvin 3.11; Borstvin 1.13; Buikvin 1.8; Anaalviu3.9; Staartvin 19. 



Alleen de anaalvin heeft dus het voor T. trutta bekende grootere 

 aantal (negen — in plaats van acht). Het dier bleek bij de sectie een 

 Q te zijn. De eierstokken waren half ontwikkeld. Het aantal pylorus- 

 aanhangsels bedroeg 65. Dat het dier kort te voren de zee verliet en 

 nabij den riviermond gevangen moest zijn, bleek uit de groote hoeveel- 

 heid faeces, die de darmen vulden. Deze verkeerden echter reeds in een 

 vergevorderden staat van ontbinding en konden — de omstandigheden 

 in aanmerking genomen — moeielijk nauwkeurig onderzocht worden. 



De Heer Dckliuyzcn sprak over de toepassing van gewijzigde zllver- 



niethodeii op het onderzoek van mesenterien en andere weivliezen. Het 

 is nl. gebleken, dat allerlei fixatie-middelen, mits chloorvrij, zich laten 

 combineeren met zilvernitraat. 



Onder de endotheelcellen vallen sommige in het oog doordat zij zich 

 met zilvernitraat op onregelmatige wijze intens bruin of zwart kleuren. 

 Blijkens het voorkomen van haar kern (die het chroraatine en den kern- 

 wand verliest, somtijds vacuolen vertoont) gaan deze elementen te gronde. 

 De aangrenzende cellen groeien over den rand van die veranderende 

 heen. De vervanging geschiedt door een eigenaardig proces: uit het on- 

 derliggend bindweefsel treden namelijk cellen aan de oppervlakte en 

 worden, mits zij ruimte hebben om zich uit te spreiden, tot endothelien. 

 De desorganisatie van de afstervende cellen schijnt een prikkel uit te 

 oefenen op een der nabijgelegene bindweefselcellen, die rijker aan kor- 

 relig protoplasma wordt, zich gewoonlijk deelt en uitloopers naar de 

 oppervlakte van het weivlies zendt. Deze dringen tusschen de endotheel- 

 cellen in en vertoonen zich bij zilverimpregnatie als bruine plekjes op 

 de zilverlijnen. De zwarte celgrenzen loopen er echter om heen, zoodat 

 zij niet als eenvoudige verdikkingen van de kitlijnen kunnen opgevat 

 worden. Zij zijn gewoonlijk multipel en versmelten later. Dan ziet men 

 kleine, door het zilver op regelmatige wijze bruin gekleurde, korrelige 

 endotheelcellen, wier kern dieper ligt en gedeeltelijk buiten de zilverlijn 

 uitsteekt. De kernen van endotbeel, stroma en chorocyten vertoonen bij 

 den kikvorsch karakteristieke verschillen. De overgangsvormen, die men 

 aan de kernen van «opduikende" endotheelcellen waarneemt, bevestigen 

 de opvatting, dat het endotheel van uit het bindweefsel geregenereerd 

 wordt. Behalve bij pasgeboren zoogdieren en zeer jonge kikvorschen werd 

 nog geen enkele kei-ndeeling in het endotheel der weivliezen waarge- 

 nomen. 



Hetzelfde proces speelt een groote rol bij de vorming der stoma's. 

 Aan de peritoneale zijde van zulk een stoma ziet men een aantal en- 

 dotheelcellen radiair gei-angschikt rondom de opening. Hare kernen zijn 

 dicht opeengedrongen aan den mond van het stoma. Somtijds hangen 

 aan den wand, vooral van wijdere openingen, kernen aan lange uitloo- 

 pers. De vorming van deze communicaties tusschen buikholte en lymph- 

 ruimten geschiedt nu aldus. 



Wanneer meer dan drie grenslijnen van endotheelcellen in één punt 

 zouden samenkomen ziet men of twee dicht bijeengelegen ontmoetingspunten 

 van drie zilverlijnen dicht bijeen óf wel is er locale desorganisatie opge- 

 treden. Een uitzondering schijnt alleen het geval te zijn, dat de vier grens- 

 lijnen , die in een punt samenkomen , vier rechte hoeken vormen. Het 

 primaire bij de vorming der stoma's is nu het radiaire samenkomen van 



