LIV 



laat, dat het uit een tweede centrale (dat naar de radiale zijde toe naast 

 het eerste gelegen is) en uit het radiale samengesteld is. Zich steunende 

 op de ligging dezer elementen bestrijdt Spreker ten slotte de door Le- 

 boucq en later door Kükenthal gehuldigde opvatting, als zoude er in 

 het handskelet een stamreeks en radiën te herkennen zijn. 



De Heer Riige was in de gelegenheid van meerdere exemplaren van 

 aapsoorten van het geslacht Hylobates verschillende orgaansy- 

 stemen van den romp en de achterste ledematen te onderzoeken. Hem 

 boezemde de verschillende graad van ontvpikkeling belang in, in de hoop 

 zij hem nieuw materiaal voor de vaststelling der positie dier organismen 

 tot elkander zouden verschaffen. Zoo werden de vorm van den thorax 

 en zijn musculatuur, de pleurazakken met hun veranderlijke grensliniën, 

 de buikwand en de lumbale ruggemergszenuwen in den kring zijner be- 

 schouwingen opgenomen. Uitvoerig staat Spr, stil bij den tweederlei ver- 

 anderingen , die de romp ondergaat : in de eerste plaats door dat de 

 dorso-ventrale diameter korter, de transversale grooter wordt, in de 

 tweede plaats dooi'dat de bekkengordel zich naar boven verplaatst. Ver- 

 volgens bespreekt hij de veranderingen in de plaats, die het hart inneemt, 

 den invloed, die de verandering der borstkasruimte op den vorm der 

 longen uitoefent enz. Belangrijk is de verandering, die de musculatuur 

 van den buikwand te zien geeft: is de rectus abdominis een spierseg- 

 raent korter geworden , wat met het zich naar boven verplaatsen van 

 den bekkengordel samenhangt dan heeft het weggevallen spiersegment 

 tot den opbouw van de musculatuur der onderste ledematen bijgedragen, 

 zooals zich uit de innervatie laat opmaken. Aan den innigen samenhang, 

 die tusschen de veranderingen der besproken organen bestaat , werd door 

 Spr. vooral daarom waarde gehecht , omdat die ons telkens in staat stelt 

 een beeld van de organisatie der verschillende Hylobatiden-soorten te 

 ontwerpen en dit voor de systematiek van groote beteekenis zijn moet. 



De Heer van Rees zette tijdens zijn jongste verblijf in het Zoölo- 

 gisch Station te Napels zijn waarnemingen, die op de rol der I..euco- 

 cyten bij degeneratie-processen in het dierenrijk betrekking heb- 

 ben, voort. Een zeer gunstig voorwerp voor zijn onderzoekingen leerde 

 hij in de zich ontwikkelende kolonies van Botryllus auro-lineatus kennen. 

 Het gelukte hem deze Synascidien te kweeken op glazen platen, die in 

 een der groote bakken van het Napelsche aquarium werden opgehangen. 

 Do jongste koloniën bestaan in den regel uit 5 individuen , die later door 

 knopvorming elk aan twee dochter-individuen het aanzijn geven. Deze 

 schuiven zich tusschen de oorspronkelijke individuen in , verdringen ze , 

 zuigen ze uit: ontwikkelen zich althans gedeeltelijk te hunner koste. In 

 de moederindividuen vormen zich leucocyten — hoe werd nog niet nauw- 

 keurig vastgesteld; het lijdt echter geen twijfel, of het doel der leuco- 

 cyten is het materieel , dat in het moederlijk lichaam opgehoopt is , be- 

 schikbaar te stellen voor de jeugdige zich ontwikkelende individuen. 

 Spreker, die spoedig in de gelegenheid hoopt te zijn uitvoeriger over 

 zijn onderzoekingen te berichten , eindigt zijn mededeeling met eenige 

 woorden te wijden aan de conservatie-methoden , die in bet Zoölogisch 

 Station te Napels toegepast worden. Onlangs zijn deze door Lobianco in 

 een in de Mittheilungen van het Station geplaatst opstel wereldkundig 

 gemaakt. Ter toelichting vertoont de Heer van Rees een prachtig gecon- 

 serveerd ex. van Polycyclus Reinerii: een dier, dat na met chloralhy- 

 draat verdoofd te zijn met sublimaat gefixeerd was. 



