LXVII 



In het begin van 1891 zal de Commissie, wier voorstellen tot wets- 

 wijziging,' bij het Bestuur ingang gevou'^len hebben , een gevvijzig<le ont- 

 werp-wet laten drukken en aan de leden toezenden. Alvorens de voor- 

 stellen tot wetswijziging in een leden vergadering in behandeling zullen 

 komen, zal aan de leden op die wijze gelegenheid gegeven worden 

 daarop amendementen voor te stellen. 



Na de pauze houdt de Heer van Son zijn aangekondigde voordracht 

 over olifaiilcii op Boriieo, Spreker deelt mede wat omtrent de versprei- 

 ding van den olifant in Britsch Noord- Borneo bekend is en hoe hij bij 

 een eerste verkenningstocht in Februari '89 er niet in geslaagd was er 

 een in de buurt van Sandakan-b;iai aan te treffen. Ook aan gene zijde 

 van Kinabatangan was de olifant niet bekend fn Mei '90 begaf Spreker 

 zich opnieuw en thans vergezeld van eenige inlanders van Java naar 

 Noord-Borneo. Hij was nu zoo gelukkig geweest een groot exemplaar 

 onder schot te krijgen en neer te leggen. Dit was tusschen Kinabatangan 

 en de Segalioed-rivier. Het was een dier van 7 voet 9 hoog met slag- 

 tanden van 3 voet 3. De hoogte is nauwkeurig tweemaal de omtrek 

 van den voorpoot nabij den grond , wanneer deze op den grond rust. 

 Spreker vertoont den schedel van het door hem geschoten exemplaar. 



Belangrijk is de vraag, of de olifant oorspronkelijk in Borneo t'huis 

 hoort, dan wel daar ingevoerd is. De inlanders meenen dit laatste en 

 ook spr. voelt zich tot die meening aangetrokken. Het gebied , waar de 

 olifant voorkomt, zou aan de noordzijde door de Laboekrivier aan de 

 zuidzijde door de Luciarivier begrensd worden, een gebied dus dat 

 omschreven wordt door een cirkel , waarvan het middenpunt Kaap Oen- 

 sang vormt. In Hollandsch Borneo komen geen olifanten voor evenmin 

 als ten noorden van de Laboekbaai. Volgens spr. zou de invoering van 

 den olifant echter niet van voor 100 maar van voor veel meer jaren 

 dagteekenen. 



Spreker deelt verder nog mede , dat de rhinoceros over het geheele 

 eiland Borneo verspreid voorkomt ; dat de daar levende banteng hoorns 

 bezit, die een geheel andere richting in hun kromming vertoonen dan 

 b.v. de op Java levende Bos sundaicus. Dat de grootte en de kleur der 

 manlijke en vrouwelijke individuen echter niet verschillen. 



Naar aanleiding van de inededeeling van den Heer van Son vermeldt 

 de Heer Weber, dat ook het Leidsche Museum een Borneo-schedel bezit, 

 die van hetzelfde gebied afkomstig is. Deze schedel is in 1881 van 

 Preyer van de Sandakan-baai ontvangen. Hiervan is reeds in 1884 door 

 den Heer Jentink mededeeling gedaan , toen hij duidelijk het voorkomen 

 van den olifant op Borneo uiteenzette. Spreker staat vervolgens stil bij 

 de vraag , of men aan den schedel kan uitmaken , of men met een Indi- 

 schen of Ceylonschen olifant te doen heeft, dan wel met een van Sumatra. 

 Terwijl Temminck de meening voorstond, dat de olifant van Sumatra 

 verschilde van dien van Indië, beweert Flower het tegendeel. De Heer 

 Weber zou niet gaarne in deze met Temminck medegaan. Wat de kiezen 

 betreft wijst hij op de wijzigingen, die het gevolg zijn van leeftijd-ver- 

 schillen; dat de eene olifant een rib meer zou hebben dan de andere, 

 is beslist onjuist en wat de breedte van den schedel tusschen de oogen 

 aangaat , zoo is dit een kenmerk , dat met de sexe en den leeftijd 

 varieert. De Heer Weber wijst er dus op, dat, zoolang niet groote reeksen 

 van schedels ter onzer beschikking staan, deze vraag moeielijk te beant- 

 woorden is. Hij sluit zich echter aan bij de raeening door den Heer 

 van Son uitgesproken , dat de olifant op Borneo een daar voortijds in- 



