XCI 



De Heer RiiffC doet , in aansluitint,' aan vroeger door bera medege- 

 deelde bijzonderbeden omtrent de pleurazakken bij de Hylobatiden, ver- 

 slag van door hem bij de Antbropoïden ingestelde waarnemingen. Het 

 gelukte bera hij deze vormen vast te stellen, dat er een innige vvederzijd.scbe 

 betrekking bestaat tusscben den vorm van den wijden maar korten thorax, 

 de sterk naar den k(^p teruggedrongen pleurazakken en de daarmede gelijken 

 tred houdende sterke naar links verplaatsing van bet hart (en van de hart- 

 toppen) en dat met deze verschijnselen een hechte vergroeiing van het peri- 

 cardium met het diapbragma gepaard was gegaan üit deze pbrenico- 

 pericardiale vergroeiing is een verkleining van de mediale kwab van de 

 rechter long voortgevloeid. De meerdere of mindere ontwikkeling van deze 

 bij alle zoogdieren voorbandene zich tusscben bet pericardium en bet 

 diapbragma inschuivende longkwab is dus bij de Antbropoïden afhanke- 

 lijk van den graad van versmelting van bet pericardium en bet diapbragma 

 en deze versmelting is op baar beurt afhankelijk van de door den vorm 

 der borstkas bepaalde uitbreiding der pleurazakken. Dientengevolge kan 

 men een aantal correlatie-toestanden aanduiden . met behulp waarvan de 

 hier besproken diervormen zich in een natuurlijke reeks laten rangschik- 

 ken. Hylobates behield het meest den oorspronkelijken toestand , zooals 

 wij dien ook nog bij de lagere apen aantreffen. De Chimpansee sluit zich 

 bij Hylobates aan; dan volgt de rij langs de Orang, terwijl de Gorilla 

 in zoo booge mate in ontwikkeling voortschrijdende verschijnselen ver- 

 toont, als dit ook ongeveer bij den mensch het geval is. 



