XCIV 



Maar deze celstrengen hangen overigens niet direct met het epitheel 

 samen , en wijken dus in dit opzicht af van de door Balfour en Sedgwick 

 bij het Hoen beschreven y)ridges," die eerst dan, wanneer er zich een 

 lutuen in vormt, van het epitheel loslaten 



Ik kan niet zeggen of het aantal inzinkingen aanvankelijk steeds het- 

 zelfde is; ik heb ze verschillend, zelfs tot acht opeenvolgende, waarge- 

 nomen. Ook zijn ze niet alle even diep, wat misschien voor een deel 

 veroorzaakt wordt, doordat ze niet gelijktijdig ontstaan. Misschien blijven 

 er ook enkele van 't begin af rudimentair. 



In iets oudere embryo's is het aantal afgenomen ; de holte in ieder 

 afzonderlijk zet zich in de bijbehoorende celstreng veel verder voort , en 

 de daardoor gevormde kanaaltjes blijven over eene grootere lengte zelf- 

 standig en vereenigen zich duidelijk tot een, trouwens nog zeer korte 

 Müllersche gang, 



Hoe deze vermindering , waardoor ten slotte slechts één enkele trechter 

 over is, plaats grijpt, kan ik nog niet met zekerheid zeggen Ik geloof 

 echter niet, dat ze, gelijk Balfour en Sedgwick veronderstellen, een- 

 voudig op de voorste na oblitereeren. Veeleer schijnen ze , althans ge- 

 deeltelijk , zich te vereenigen , doox'dat hunne wanden samenvloeien , dikwijls 

 met (tijdelijk) verlies van luraen. Nauwkeurige vergelijking van een grooter 

 aantal embryo's zal mij , naar ik hoop . hierin meer zekerheid verschaffen. 



Waarschijnlijk zal ik mij dan ook meer beslist kunnen uitlaten over 

 een ander zeer belangrijk punt. Op verscheidene plaatsen vind ik name- 

 lijk in verschillende embr3'o's van deze stadiën, dat de wand van het 

 diepste gedeelte der inzinkingen, en de daarvan uitgaande celstrengen 

 met den wand van de Wolffsche gang samenhangen, en het wil mij voor- 

 komen , dat het achterwaarts voortgroeien van deze celstrengen , even 

 als later van het uiteinde van de Müllersche gang , althans voor een deel 

 reeds geschiedt ten koste van cellen van de Wolffsche gang. 



De Heer J. Th. Oudemans deelt het een en ander mede over ver- 

 schillen in de kleur «Ier poppen van liet gewone Koolw^ifje, Pieris 

 hrassicae L. Dieren, die bij hem op lichten ondergrond (gaas) verpopt 

 waren, hadden zeer weinig zwart pigment gevormd en waren dientenge- 

 volge bijna geheel geelgroen. Andere , tegen een zwarte schutting tot pop 

 veranderd hadden daarentegen zeer veel pigment ontwikkeld en hadden 

 een grauwzwarte kleur; deze komt op donkeren ondergrond zeer weinig 

 uit en levert aldus een zeer goede bescherming. Behalve deze twee laat 

 spreker poppen zien van exemplaren, die als rups geruiraen tijd op de 

 zwarte schutting hadden rondgekropen , toen door spreker waren mede- 

 genomen en 025 zuiver witten grond verpopt; deze poppen waren bijna 

 even donker als dö zooeven besprokene. Hieruit blijkt, dat de invloeden, 

 die de donkere kleur doen ontstaan juist werken in den tijd , dat de 

 rups zich een goede plaats ter verpopping zoekt, hetgeen soms verschei- 

 dene dagen lang duren kan. 



Eindelijk worden nog eenige poppen vertoond, die zich in twee groepen 

 aan de tegenovergestelde wanden eener glazen flesch verpopt hadden. De 

 eene groep was, hoewel het verschil niet groot was, toch merkbaar don- 

 kerder dan de andere. Dit staat zeer waarschijnlijk in verband met de 

 licht- en schaduwzijde der flesch. Spreker hoopt deze enkele waarnemin- 

 gen in het aanstaande jaar door proefnemingen uit te breiden en zal 

 alsdan de resultaten daarvan te dezer plaatse mededeelen. 



