CXIX 



kleed aan hail en een kleine lKiakvormin<^- aan de onderkaak vertoonde. 

 Voor zooverre men daarover aan het, toen spreker het ontving, sedert 

 eonige dagen in alkohol geplaatste exemplaar nog kon oordeelen , stemde 

 de kleur en de teekening volkomen overeen met de fraaie afbeelding 

 van een manlijken Trutta fario , zooals Louis Agassiz die gegeven heeft 

 op Plaat V van zijn ))Poissons d'eau douce ile l'Europe centrale." 



De Heer Hrinsiits laat eenige mikroskopische praeparaten zien om 

 te iiewijzen, dat onder omstandigheden z. g. Venetiaansche terpentijnolie 

 uitstekend als middenstof voor mikroskopische praeparaten dienst kan doen. 



De Heer Seydcl bespreekt het voorkomen van inscriptiones tendineae 

 in den musculus obliquus abdominis externus bij Zoogdieren. Deze moe- 

 ten als overblijfselen beschouwd vporden van de bij de lagere Wervel- 

 dieren in het spierstelsel van den romp algemeen voorkomende z. g. in- 

 termusculaire tusschenschotten. Den meest oorspronkelijken toestand treft 

 men bij Knaagdieren (Mus rattus, Lepus cuniculus) en verder bij Tupaja 

 javanica aan. De spier wordt hier in zijn caudaal gedeelte door 6 of 7 

 flauw afdalend geplaatste tusschenpezen bijna over zijn geheele breedte 

 dwars doorgedeeld. (Voor Tupaja heeft Leche reeds het voorkomen van 

 tusschenpezen in den M. obliquus abdominis externus bekend gemaakt). 



In de orde der Prosimii bestaan volgens de onderzoekingen van G. 

 Euge overal inscriptiones of hun overblijfselen. Hier grijpt een reductie 

 van de tusschenpezen plaats, die aan hun ventrale uiteinde begint en 

 langzamerhand dorsaalwaarts voortschreidt. Ten slotte blijven slechts de 

 dorsale uiteinden der pezen in geringe afmeting bewaard. Ook bij de 

 smal- en platneuzige apen bestaan nog slechts de dorsale eindgedeelten 

 der inscriptiones, terwijl bij de afzonderlijke groepen in de bijzondere 

 wijze, waarop de peesresten zich gedragen, scherpe verschillen opgemerkt 

 kunnen worden. Zoo was wat bij Hylobates Mülleri en agilis werd aan- 

 getroffen volkomen in overeenstemming met bepaalde toestanden in de 

 rij der catarrhinen; H. Lar vertoonde nog slechts sporen van- tusschen- 

 peesresten. Bij H. syndactylus, bij de eigenlijke Anthropoiden en bij den 

 mensch komt geen aanduiding daarvan meer voor. 



Erinaceus europaeus en verder de Buideldieren (Phalangista vulpina 

 en Didelphys virginiana) gaven op andere wijze blijk van een beginnende 

 ontaarding van de tusschenpezen. Elke afzonderlijke inscriptio vertoont 

 zich hier in een grooter of kleiner aantal stukken opgelost en deze zijn 

 op zeer onregelmatige wijze ten opzichte van elkander verschoven. Gaat 

 dit verdeelingsproces voort, dan kunnen de tusschenpezen ten slotte ge- 

 heel verdwijnen. Bij Carnivoren (Canis familiaris, Felis catus) en bij de 

 Ungulaten (Cephalotus Maxwelli) ontbreken de tusschenpezen en het is 

 mogelijk, dat hun uittreding op de boven aangegeven wijze plaats vond. 

 Bij Vogelbekdieren (Ornithorhynchus paradoxus) treft men slechts onbe- 

 teekenende resten van inscriptiones aan. Bij Chiropteren (Pteropus Ed- 

 wardsii) kwam een tusschenpees te zien , die in opstijgende richting dwars 

 door een groote caudale spierafdeeling ging en die uit een groot aantal 

 afzonderlijke stukken ontstaan moet zijn. 



De heer van Rees demonstreert toestelletjes — conische papieren 

 kokers, waarvan de bovenste opening juist in de oogkas past en de on- 

 derste door een lichtdicht passend dekseltje kan worden afgesloten — , 

 die in staat stellen de ongevoeligheid of ten minste zeer geringe gevoeligheid 



