Door het antwoord op de 2*^" vraag is tevens de 3'^'= vraag: 

 „ Is het niet meer dan waarschijnlijk , dat de mossels zoo jong 

 gezaaid door stroom en tij worden weggevoerd naar naburige 

 banken en dus niet per se blijven op de bank waarop ze gezaaid 

 zijn?" gedeeltelijk beantwoord; ter verdere aanvulling diene, dat, 

 aangezien voor het zaaien , hoewel altijd zeer kleine individu's , 

 toch in het algemeen die gebezigd zullen worden , welke de 

 larvenstadiën reeds doorloopen hebben, en welke zich derhalve 

 spoedig nadat zij gezaaid zijn , zullen vasthechten , — de zaai- 

 lingen in de meeste gevallen op de bank zullen blijven , waar de 

 zaaiing plaats had, niettegenstaande het niet te ontkennen valt, 

 dat de mogelijkheid bestaat, dat gedurende den tijd, verloopende 

 tusschen de zaaiing en de vasthechting der jonge mosselen , deze 

 door stroom of tij kunnen worden weggevoerd/' 



Vóór 14 dagen heb ik van genoemden advocaat het bericht ont- 

 vangen , dat de Hooge Raad aan zijne meening heeft vastgehouden 

 en bovenstaande vraag (qualificatie als diefstal) met ja beantwoord ^). 



') HOOGE RAAD DER NEDERLANDEN. 



Kamer van Strafzaken. 

 Zitting van 26 October 1874. 



Nadat te dezer zake door den raadsheer Gertsen het verslag was uitgebracht 

 en de advocaat van den req. , Jhr. Mr. E. N. de Brauw de voorziening nader bij 

 pleidooi had toegelicht, heeft de adv. -gen. Polis de volgende conclusie genomen: 



Edel Hoog Achtbare Heeren ! De req. heeft, volgens de feitelijke beslissing, 

 in vereeniging met uog een ander persoon arglistig eene hoeveelheid mosselen 

 weggenomen op eene aan eeu ander toebehoorende mosselbauk. In facto is tevens 

 gebleken, dat de mosselbank, waaro]) de wegneming heeft plaats gehad, niet was 

 eene natuurlijke, maar eene kunstmatige, en de, wat dit punt betreft, bij het 

 beklaagde arrest bevestigde beslissing der Arrond.-Rechtbank te Goes, dat het 

 gepleegde feit oplevert diefstal , en wel , om de mede gebleken omstandigheid van 

 nacht — diefstal als bedoeld bij art. 14 , n». 5 der wet van 29 Juni 1854 {Sthl. n°. 102) 

 is dus volmaakt in overeenstemming met de jurisprudentie van den Hoogen Raad, 

 die bij zijn arrest van 10 Maart 1873 {Weekbl. n». 3580. Eechtspr. ClU.,ji. 22b), 

 overeenkomstig mijn ambtgenoot Smits, heeft beslist, dat, wat er ook zijn moge 

 van de vraag, of de pachter van natuurlijke banken door natrekking ook eigenaar 

 is van de zich daarop bevindende mosselen, het zeker is, dat de mosselen, welke 

 zich op kunstmatige mosselbanken bevinden, niet als res nullius zijn aan te mer- 

 ken, omdat de pachter, eigenaar zijnde van het broed of zaad, dit niet op zijn 



