215 



bryones van Loligo , alsmede de deelen , te midden waarvan zij 

 geleo-en zijn , van iets naderbij , dan bevindt men bet volgende. 



Alle cbromatopboren zijn op dit tijdstip gelegen in hetzelfde 

 vlak en bevat in eene enkele zeer dunne laag, onmiddellijk onder 

 de opperhuid, welke laatste uit zeer regelmatige, meerendeels 

 zeshoekige, prismatische cellen, van 20 tot 30 mmm in door- 

 meter, bestaat, die eene enkele laag vormen (fig. 8 , a en fig. 9). 

 De cbromatopboren houdende laag (fig. 8, b) , welke niet anders 

 is dan de toekomstige cutis, bestaat op dit tijdperk grootendeels 

 uit eene structunrlooze, zeer weeke, doorschijnende zelfstandig- 

 heid, die zeer talrijke, kleine moleculen en daartusschen een 

 aantal verstrooid liggende, kleine ronde of ellipsoidische kernen 

 (cellen?) bevat (fig. 18). Met één woord, zij vertoont zich als 

 nog ongevormd bindweefsel. 



Het is nu te midden daarvan, dat de cbromatopboren zijn 

 gelegen, elk in eene min of meer lensvormige, met vocht ge- 

 vulde holte (fig. S , d) , gelijk men ziet wanneer men de licbaams- 

 randen van bet diertje, inzonderheid van den mantel beschouwt 

 en bet mikroskoop zoo instelt, dat de wand des mantels zich in 

 optische doorsnede vertoont. 



Onmiddellijk tegen de cbromatopboren houdende laag ligt de 

 reeds op dit tijdstip zeer ontwikkelde spierlaag (fig. 8 , c) , die 

 men ook door de beide andere lagen heen ziet, wanneer men 

 den mantel van boven op beschouwt (fig. 9). 



De vraag , of elke chromatophoor een eigen wand beeft , laat 

 zich niet gemakkelijk met afdoende zekerheid beantwoorden. Voor 

 het bestaan van zulk een wand pleit echter vooreerst de scherpe 

 begrenzing, die elke chromatophoor gedurende de verschillende 

 stadiën van uitzetting en inkrimping vertoont. In de tweede plaats 

 ziet men , wanneer een stukje van den mantelwand met een of 

 meer chromatophoren er in , onder een dekplaatje gebraclit en 

 zacht gedrukt wordt, dat dan de inhoud des chromatophoors 

 zich in twee deelen scheidt , waarvan het grootste gedeelte uit 

 de onveranderde pigmentmassa bestaat, terwijl het overige, steeds 

 merkelijk kleinere gedeelte, zich als het ware in smalle stroompjes 

 scheidt, welker buiteneinden nog door een dunne maar scherpe 



