220 



"Wanneer men een gelukkig geslaagd praeparaat, alleen met 

 water bevochtigd en overdekt met een dun dekplaatje, bij eene 

 voldoende en scherpe vergrooting beziet, dan ontdekt men de 

 meergenoemde straalsgewijs geplaatste vezelen (fig. 18); haar 

 aantal aan eiken cliromatophoor verschilt van 12 tot 20. Hare 

 dikte bedraagt in het middengedeelte 1,5 tot 2 minm. Elke vezel 

 heeft een kolfachtig verdikt uiteinde, dat naar den chromato- 

 phoor is toegekeerd. Daarbinnen bevindt zich een duidelijke 

 ellipsoidische kern. Bij sterke en scherpe vergrooting ziet men 

 in elk verdikt eindgedeelte (fig. 19) nog vier of vijf overlangs 

 loopende streepjes , die men een klein eind weegs in het dunne 

 gedeelte volgen kan. Waarschijnlijk duiden deze streepjes eene 

 samenstelling uit nog fijnere vezeltjes aan. 



Of, gelijk Boll wil, de straalvezelen der naburige chroma- 

 tophoren samenhangen , zoodat zij zich van den een naar den 

 ander uitstrekken , is mij niet gelukt bevestigd te vinden. Zeer 

 dikwijls meende ik zulk een samenhang te zien , terwijl het mij 

 later, bij zorgvuldige instelling van het mikroskoop, bleek dat 

 deze óf niet bestond 6f minstens hoogst twijfelachtig was. Het 

 gaat hiermede even als met den samenhang der uitloopers van 

 de multipolaire gangliencellen in het ruggemerg, wanneer men 

 dunne doorsneden daarvan mikroskopisch onderzoekt; bij gerin- 

 gere vergrooting en minder scherpe instelling meent men soms 

 duidelijk zulk een samenhang te ontwaren , die blijkt niet te be- 

 staan wanneer men eene sterkere vergrooting aanwendt en met 

 zorg instelt. Natuurlijk loopen altijd eenige der straalvezelen in 

 nagenoeg evenwijdige , zij het ook in tegengestelde richting met 

 andere die van een naburigen chromatophoor uitgaan, en het 

 kan derhalve lichtelijk den schijn hebben dat zij elkander ont- 

 moeten , terwijl zij in werkelijkheid boven of zelfs naast elkander 

 gelegen zijn, In het algemeen is het mij niet mogen gelukken 

 de fijne vezelen tot aan haar van den chromatophoor afgekeerd 

 einde te vervolgen. Men verliest haar op korteren of langeren 

 afstand van dezen geheel uit het oog, hetzij omdat zij de chro- 

 matophoren-laag werkelijk verlaten en zich naar de daaronder ge- 

 legen spierlaag ombuigen , of omdat hare fijne uiteinden samen- 



