221 



smelten met de fijiikorrelige zelfstandigheid, te midden waarvan zij 

 gelegen zijn. Meestal liggen de vezelen gestrekt; eenigen echter 

 (fig. 18, aa) hadden een slingerend beloop, vermoedelijk omdat 

 het einde afgescheurd was en de vezel zich teruggetrokken had. 



Ook omtrent eenige andere voor de theorie van het ver- 

 schijnsel gewichtige punten hebben mijne waarnemingen tot an- 

 dere uitkomsten geleid , dan die van Boll. Volgens hem staan 

 de binneneinden der straalvezelen met elkander in zoodanig \er- 

 band, dat zij gezamenlijk een soort van wand rondom den chro- 

 matophoor vormen. Bovendien zouden de verdikte kernhoudende 

 binneneinden der vezelen gedurende den toestand van inkriin- 

 ping, — d. i. die van rust, volgens zijne op\atting, — rondom het 

 chromatophoren-lichaam een dicht daartegen aan gelegen cellen- 

 krans vormen. Eindelijk zoude, in overeenstemming met die be- 

 schouwingswijze, het chromatophoren-lichaam, zoowel in den 

 toestand van inkrimping, als in dien van uitzetting, eene ster- 

 vormige gedaante hebben , welke alleen in laatstgenoemden toe- 

 stand , door uitrekking van den zoogenaamden wand op de punten 

 waar de straalvezelen ingehecht zijn , sterker te voorschijn treedt. 



Dat nu bij de embryones van Loligo de chromatophoren 

 nooit zulk eene stervormige gedaante aannemen is reeds boven 

 gezegd. Ook de door de binnenwanden der vezelen gevormde 

 wand ontbreekt. Elke vezel breidt zich eenvoudig uit tot de 

 reeds genoemde kolfvormige verdikking, maar deze blijft ge- 

 isoleerd van de ter weerszijden gelegen verdikkingen der naburige 

 vezelen. Heeft de chroniatophoor zijne volle uitzetting bereikt 

 (fig. 19), dan hebben de randen daarvan zich tot aan en zelfs 

 nog iets over de verdikte binneneinden der straalvezelen uitge- 

 breid , en dan heeft het allen schijn alsof het chromatophoren- 

 lichaam en de straalvezelen één samenhangend geheel uitmaken. 

 Maar in den toestand van inkrimping (fig. 18) blijven die 

 verdikte uiteinden op eenigen afstand van het chromatophoren- 

 lichaam. Zij strekken zich, naar liet schijnt, alsdan slechts uit 

 tot aan de grenzen der kleine lensvormige holte binnen welke 

 elke chromatophoor gelegen is , en waarin deze zich vrijelijk kan 

 bewegen. Reeds dit alleen zoude voldoende zijn ten bewijze dat 



