160 



ziju uiet bekend) wijkeu van Ch. Schüttü volgeus Grau (1897) 

 af door de eiudhorens, die bg de eerste in een scherpen hoek 

 uiteenwijken, niet knievorniig gebogen zijn eu doordat zij niet 

 verdikt zijn. Meu treft soms celreeksen aan, die aan het eeue 

 uiteinde de terminaalhoreus van Ch. Schüttü, aan het andere die 

 van Ch. Willei vertoouen. Celdradeu, waarvan de beide (gelijke) 

 paren eiudhorens tusscheuvormen van Ch. Schüttü eu Willei zijn, 

 komen nog vaker voor. 



In de Noordzee; in de Waddenzee (zoo bv. in De Meer nog 

 talrijk, in Juli). 



Coscinodiscus. 



Bij de onderscheiding der vormen, die tot C. radiatus, dit soorts- 

 begrip in den meest uitgebreideu zin genomen, gebracht kunnen 

 worden, volg ik in hoofdzaak de verdeeliug, van Grau (1902, 

 1904). Grau scheidt vooreerst C. radiatus (dus s. str.) van een 

 complex van vormen, die hy onder den naam C. oculus iridis 

 Ehr. sens. lat. vereenigt, C. radiatus kenmerkt zich volgeus Gran 

 door de volgende eigenschappen: de schaalkleppen zijn bijna geheel 

 vlak ; de mazen zijn over de geheele oppervlakte ongeveer even 

 groot '), alleen dicht bg den rand plotseling aanzienlijk kleiner. 

 De gordel is zeer smal, tusscheubauden zijn uiet te onderscheiden; 

 de geheele cel is daarom muutvormig. Ik kan er uog bijvoegen, 

 dat randdorentjes, van welken aard ook, volkomen ontbreken. 



De kenmerken van de C. oculus iridisgroep z^u : de schaal- 

 kleppen zijn meer of minder gewelfd, de gordelzone van iedere 

 celwandhelft wordt door 4 (of meer) kraagvormige copulae ge- 

 vormd, de mazen nemen naar den rand toe geleidelijk in grootte 

 af, de centrale mazen zijn gewoonlijk aanmerkelijk grooter dan 

 de overige, randdorentjes kunnen voorkomen of ontbreken. 



Grans ouderverdeeling van deze vorraeugroep is dan verder 

 als volgt: 



a. C. oculus iridis Ehr. s. str.; randdorentjes ontbreken, mazen 

 scherp afgezet, de centrale mazen op kleine exemplaren niet 



1) Een duidelijk rozet kan evenwel voorkomen (v. Br.). 



