182 



lu tegenstelling van de typische Ceratium longipes beeft deze 

 soort in ons gebied baar woonplaats in de zuidwestelyke Noord- 



Fig. 9. Ceratium (longipes Bail. aft'.), 90 X. 



zee; ook in bet Engelscbe kustgebied, noordelijk van H 8, komt 

 zij voor. Het is dus een ecbte kustvorm, terwijl Ceratium longipes 

 typ. alleen in de open zee optreedt. Ook bij Helder en in de 

 Waddenzee, maar niet in de Zuiderzee. 



Ik vond ze bet talrijkst in den nazomer (Aug. — Nov,); in den 

 winter en bet voorjaar tot in Juli is zij zeldzaam. De opgaven 

 van Cleve voor C. longipes in bet plankton van Helder bebben 

 op deze soort betrekking. Daarnaar trad zij in drie achtereen- 

 volgende jaren hoofdzakelijk in de tweede helft van bet jaar 

 (Aug. — Jan.) op met een maximum van Sept. — Nov. Dit stemt 

 met myne waarnemingen volkomen overeen, en daaruit zou vol- 

 gen, dat deze vorm zich ook in biologisch opzicht wezenlijk van 

 C. longipes onderscheidt, voor welke laatste Gran (1902) April — 

 Juni als bet tijdperk van de maximale ontwikkeling opgeeft. 

 Volgens Ostenfeld evenwel bereikt de typische Ceratium longipes 

 rondom de Faröer baar maximum in de herfst. 



De typische Ceratium longipes Bail. (fig. 8) is gekenmerkt door 

 den gebogen apikaalboren en de richting der zijhorens. Zooals 

 alle kenmerken zijn ook de genoemde eigenschappen aan variatie 

 onderhevig, In 't algemeen convergeeren de uiteinden van apikaal- 

 boren en rechter zijboren (hoogstens loopen zij evenwijdig, wan- 

 neer de eindboreu alleen aan den voet, d. i. in zijn geheel zwak. 



