183 



gekromd is) en divergeereu de toppeu van apikaalhoreu en linker 

 zghoren. 



De in fig. 9 afgebeelde vorm, die met evenveel recht als Cera- 

 tium tripos, macroceras, enz., als zelfstandige vorm beschouwd 

 moet worden, is gekenmerkt door een eindhoreu, die als regel 

 volkomen recht, soms heel zwak en gelijkmatig gebogen is, en 

 door rechte of zwak s-vormig gebogen, steeds divergeerende zij- 

 horens. Tusschen de individuen met beide zijhorens recht, met 

 alleen de rechter iets uitgebogen of met beide horens zwak s-vormig 

 gekromd bestaan alle mogelijke overgangen. Toch blijft deze 

 vormenreeks in haar geheel scherp van de typische vorm onder- 

 scheiden. Een verschijnsel, dat bij deze soort zeer duidelijk viel 

 waar te nemen, is de verlenging der armen, die in den nazomer 

 plaats heeft. In November trof ik naast enkele pasgedeelde 

 individuen en naast cellen, waarbij de armen betrekkelijk kort 

 en de eindarm de langste was, het meerendeel der cellen met 

 sterk verlengde armen aan. De grens tusschen het oude en 

 het nieuwe gedeelte was scherp aangegeven, doordien de wand 

 der verlengstukken veel minder stevig van structuur en lichter 

 getint en doorschijnender was dan die der oudere stukken. Het 

 uiteinde der armen liep zoo dun toe, dat de opening nauwelijks 

 meer waar te nemen viel 'j. In Aug. vond ik exemplaren, waarbij 

 de verlenging pas aangevangen was, zoodat de nieuwe stukken 

 nog heel kort waren. De richting en de vorm der armen is echter 

 reeds in de toestand, dat zij nog kort zijn, volkomen bepaald. 

 (Over het voorkomen van deze en de voorgaande vorm zie men 

 ook Hoofdstuk II). 



Wellicht is het dezelfde vorm, die Jörgensen (1899) aan de 

 Noorsche kust heeft waargenomen en als forma gracilis Pouch. 

 vermeldt. Hij zegt ervan: Diese Form unterscheidet sich von der 

 vorigeu (zijne f. intermedia ^ horridum Gran) durch die langen, 

 dunnen Hinterhörner, die meistens deutlich wellig gebogen sind. 



1) In fig. 9 zijn de uiteinden der langarmige cellen, vooral van de rechtsche figuur, 

 te dik weergegeven. Men vergelijke de afbeelding bij Stoin I. c. 



