184 



Nach der Beschreibung von Pouchet (»les cornes antérieures (d. z. 

 de antapikaalhoreus) tres longues, tres fines, présentent de plus 

 une doublé ondulation bien accusée") scheint es mir sehr wahr- 

 scheinlich, dass diese bei uns nicht seltene Form dieselbe wie die 

 von Pouchet beschriebene ist." Jörgenseu voegt er evenwel aan 

 toe, dat zij ondanks haar opvallend uiterlijk zonder grens in 

 Ceratium horridum Gran en C. macroceras schgnt over te gaan. 

 In tegenstelling van Ceratium horridum en longipes, waarvan 

 de armen gewoonlijk sterk bedorend zijn, is deze soort glad ge- 

 zoomd of slechts matig met dorentjes gewapend. 



101. Ceratium macroceras Ehr. 



Claparède et Lachmann, Etudes sur les Infusoires et les Rhizo- 

 podes, 1858—59, I, PI. 19, fig. 1. 



In het noordwestelijk deel van het gebied (H 2 — H 6) is zij ten 

 allen tijde aan te treffen, het minst talrijk in den voorzomer 

 (Mei, Juni); het maximum valt in den nazomer. Op station H 1 

 een enkele maal in Augustus en November; nu en dan ook zui- 

 delijk van 53° N.B., maar als regel daar ontbrekend. Cleve heeft 

 ze slechts ééns bij Den Helder waargenomen (Okt. '98, r.). In 

 de Waddenzee en de Zuiderzee ontbrekend. 



102. Ceratium tripos Nitzsch 



Cleve, Report on the phytoplankton collected on the expedition 

 of H. M. S. » Research" 1896, 15tii Ann. Report of the Fishery 

 Board of Scotland, 1896, III, bl. 301, fig. 1. 



Heeft dezelfde verbreiding als C. macroceras met eveneens een 

 maximum in het vroege najaar. Bij Den Helder werd zij door 

 Cleve nooit gevonden evenmin als door mij ; ontbreekt ook in 

 de Wadden- en de Zuiderzee. 



103. Dinophysis acuminata Cl. et L. 



Jörgenseu, Protophyten u. Protozoen im Plankton aus der norw. 

 Westküste, Bergens Mus. Aarbog, 1899, n°. 6, bl. 30, PI. I, 

 fig. 7-9. 



Zeldzaam ; in de Noordzee buiten het kustgebied ; Aug., Nov. 



104. Dinophysis acuta Ehr. 



Jörgenseu, Protophyten u. Protozoen im Plankton aus der norw. 



