186 



tingen voor. De eene (fig. lOb) bezit vier antapikale stekeltjes, 

 waarvan de twee buitenste kort en stevig, de twee middelste veel 

 kleiner en vaak lastig te zien zyu. De celwand vertoont onregel- 

 matig rondachtige veldjes (die in de dwarsgroef het aanzien van 

 poren verkrijgen) met een naar verhouding zeer dik netwerk 

 van lijsten. 



De andere (fig. 10a), waarbij de dwarsgroef hetzelfde verloop heeft, 

 wijkt, wat de bouw van den celwand aangaat, aanmerkelijk van de 

 eerste af. De beide uiterste antapikaalstekels zijn veel langer en 

 slanker dan bij de vorige vorm, de beide middelste slechts zwak 

 ontwikkeld. De geheele celwand (ook de dwarsgroef) is met on- 

 regelmatig veelhoekige veldjes bedekt ; het tusschen liggend lijsten- 

 net is dun. 



Voor de Noordzee worden opgegeven twee vormen met antapi- 

 kaalstekeltjes, G. spinifera Cl. et L. en G. polyedra Stein. 



109. Gonyaulax sp. (uit de Zuiderzee). 



Deze voor ons gebied mij alleen uit de Zuiderzee bekende Gony- 

 aulaxsoort is vermoedelijk identisch met de Gonyaulaxsoort, die 

 door Levander als Peridinium sp. voor het plankton van de Finsche 

 Golf beschreven werd. (Levander, 1894-95, XII, N°. 2, blz. 50, 

 PI. II, fig. 21). De afmetingen stemmen ook vrij wel overeen. 

 De Zuiderzeevorm is 34 f^ lang, 32 (^ breed, de Finsche vorm 

 39 f4, lang, 33 f/, breed. 



In de Zuiderzee, in den zomer. 



110. Heterocapsa triquetra Stein 



Stein, Der Organismus der Infusionsthiere, Abth. III, 1883, 

 PI. 3, fig. 30, 31. 



In het kustplankton van de Noordzee. 



111. Peridinium conicum Gran 



Gran, das Plankton des norwegischen Nordmeeres, 1902, bl. 189, 

 fig. 14. 



De typische P. conicum komt waarschijnlijk het geheele jaar 

 door voor ; in de Noordzee vrij algemeen ; bij Helder niet onge- 

 woon, althans in den zomer; iu de Waddenzee zeldzaam, doch 

 nog in De Meer voorkomend. 



