197 



Jörgensen (1899) heeft aan de Noorsche kust Cyttarocylis 

 (Tiutiunus) Ehrenbergii, die Claparède en Lachmann bij Bergen 

 ontdekt hadden, daar wederom waargenomen en bespreekt boven- 

 dien een door hem var. subannulata gedoopte, geringde ver- 

 scheidenheid van deze soort, die hy voor identisch houdt met de 

 door Claparède bij Schotland gevonden, boven vermelde variëteit. 

 Zij wijkt alleen af door de aanwezigheid van 3 tot 4 (zelden 

 slechts twee), iets scheeve, door een spiraalsgew^s loopende Igu 

 van elkaar gescheiden ringen aan den mond van het huisje. Evenals 

 hij deze vorm als een variëteit van C. Ehrenbergii opvat, kan hy 

 in de (Napelsche) C. Claparèdei slechts een analoge verscheidenheid 

 van de overigens gelijke C. Markusovszkyi zien. Hij is evenwel 

 geneigd deze laatste en C. Ehrenbergii voor twee afzonderlijke soorten 

 te houden, vooral verschillend door de afmetingen van het verlengsel. 



De figuur by Cleve (zie boven) vertoont een duidelijke schaal- 

 structuur van onregelmatig veelhoekige, iets ongelijke veldjes, die 

 naar den mondrand toe in grootte afnemen en ten slotte stippel- 

 vormig worden. Een vorm met aldus geringd mondstuk en gelijke 

 schaalstructuur trof ik vrij talrijk in het Heldersche plankton 

 aan, zonder twgfel dezelfde als door Cleve is waargenomen. Zijne 

 figuur is dan in zooverre onnauwkeurig, als de wanddikte in 

 werkelijkheid grooter is en de binnenplaat van den wand aan het 

 achtereinde zich niet in het verlengsel voortzet, maar min of meer 

 afgerond eindigt. 



In het monster nu, waarin ik deze door haar grootte opvallende 

 Cyttarocylissoort aantrof, kwamen ongeringde exemplaren naast 

 zulke met ringen voor ; het aantal van deze ringen steeg meestal 

 niet hooger dan vier, maar enkele huisjes hadden er meer, tot 

 acht toe. De schaalstructuur van de verschillende individuen met 

 elkaar vergeleken bleek vrij sterk te wisselen ; sommige huisjes 

 vertoonden een netwerk van weinig ongelijke, vrij regelmatig- 

 zeshoekige mazen, bij andere verschilden de mazen vrij sterk in 

 grootte van elkaar en hadden dan een meer afgeronden vorm; 

 weer anderen vertoonden een structuur, die tusscheu deze beide 

 uitersten het midden hield. 



