211 



Een typische brakwatervorm ; sterk euryhalien. Met Temorella 

 hirundoides Nordq. de eenigst voorkomende planktoncopepode in 

 de Zuiderzee, waar zij steeds zeer talrijk is. Ook in de Wadden- 

 zee komt zij geregeld voor. Op de Oosterschelde (Redeke). 



In het Eng. en Holl. kustgebied hoogst zelden; eens op H 15 

 (S = 34,99). 



Spermatophorendragende wijfjes in Januari, April, Oktober, 

 November en December. 



N.B. Alle Acartia's met »Stirnfaden" heb ik tot deze soort 

 gebracht. Acartia intermedia Poppe (1887) schijnt mij toe geen 

 recht van bestaan te hebben. Exemplaren uit planktonmonsters 

 van het Haringvliet waren door Dr. Hoek (1899) als zoodanig 

 bestemd. 



167. Acartia Clausii Giesbr. 

 Giesbrecht, Pelagische Copepoden, 1892. 



Zeer algemeen in de Noordzee; in de Waddenzee veel minder 

 algemeen, alwaar A, discaudata Giesbr. en A. bifilosa Giesbr. op 

 den voorgrond treden ; ontbreekt in de Zuiderzee. Door Redeke 

 op de Oosterschelde gevonden. 



Het minimum schijnt in den winter (Februari) te vallen. In 

 Juni spermatophoordragende wijfjes; in Nov. zag ik een vrouwelijk 

 exemplaar, bij hetwelk op de grens van derden en vierden thorax- 

 ring een ei in den eileider zichtbaar was. 



168. Acartia discaudata Giesbr. 

 Giesbrecht, Pelagische Copepoden, 1892. 



Een brakwatervorm, die ik een enkele maal zeldzaam in het 

 Engelsche kustgebied, in de Waddenzee gedurende den zomer tal- 

 rijk aantrof. 



In September de meeste 9 9 ^^^t spermatophoren. 



169. Acartia longiremis Lillj. 

 Giesbrecht, Pelagische Copepoden, 1892. 



Deze soort is minder algemeen dan A. Clausii en wijkt in haar 

 verspreiding opmerkelijk van deze af. Ik trof ze in alle vier de 

 jaargetijden aan, maar de plaatsen, waar zij voorkwam, liggen 

 alle in het noordwestelyk deel van het gebied. Van Helder ken 



