220 



II 



De verspreiding vau het plankton in de zuid- 

 westelijke Noordzee 



De grenzen van het Hollandsche onderzoekingsgebied zijn lieel 

 in 't algemeen: 54^2° N.B. in het noorden, 51^2° N.B. in het 

 zuiden, de Engelsche kuststreek tusschen Huil en den Theems- 

 mond in het westen, de meridiaan vau 6° Ü.L. in het oosten. De 

 punten Hl tot H 9 op het bijgevoegde kaartje van de Noordzee 

 (PI. VI) duiden de vaste stations der driemaandelijksche termijn- 

 vaarten aan. H 10 tot H 19 zgn de plaatsen, waar sedert November 

 1903 geregeld meermalen in den loop van het jaar visschery- 

 onderzoekingen verricht worden. Bovendien werden op de termijn- 

 en de visschergtochten ook op vele andere punten plankton- 

 monsters gevischt. 



Het zuidelijke deel der Noordzee heeft in 't algemeen een diepte, 

 die tusschen 25 en 40 M. ligt; de dieptelijn van 40 M. valt 

 ongeveer met den 54sten breedtegraad samen. Naar de Hollandsche 

 en Engelsche kusten toe loopt de bodem zacht hellend op, zoodat 

 z^ omgeven zijn door een meer of minder breede zoom, waar de 

 diepte onder 20 M. blijft. 



De oostelijke helft bezit een tamelyk vlakken bodem ; in de 

 westelijke helft heeft men in het zuiden een gebied van lang- 

 werpigen vorm, waar de diepte tusschen 40 en 50 M. wisselt (Diep- 

 waterkanaal, Deepwaterchannel). A.an de Belgische en Engelsche 

 kusten hebben waarschijnlijk de daar heerschende heftige getij- 

 stroomen tot het ontstaan van talrijke zandbanken aanleiding 

 gegeven. 



Dat gedeelte van het gebied, dat zich in het noorden aan het 

 40 M.-plateau aansluit, laat zich naar de diepteverhoudingen in 

 drie deelen scheiden : 



een 50 tot 70 M. diep gebied aan de Engelsche zijde, dat zich 

 noordwaarts geleidelijk in het 80 tot 100 M. diepe bekken van 

 de noordelijke Noordzee voortzet; 



een middengedeelte, dat de zuidelijke helft vau de Doggersbank 



