227 



d. w. z, om het werkelijke aantal individuen, dat in de doorvischte 

 waterzuil voorbanden was, ook maar bij benadering te schatten. 

 Echter bleef van eenige soorten een niet al te laag procentgehalte 

 op het builgaas achter, waardoor ten minste de aanwezigheid in 

 het plankton aangetoond kon worden. Tintinnopsis campanula^ 

 die evenwel beide keeren niet talrijk vertegenwoordigd was, slipte 

 niet door de mazen. Het is dan ook een vorm van tamelijk 

 groote afmeting. De lengte van een aantal door mg gemeten 

 exemplaren wisselde tusschen 120 en IdOjw; de doorsnede van 

 den mond met de breed uitgebogen rand mat van 70 tot 120 jCt 

 (gemiddeld 90 At). 



Van de Diatomeeën werden voltallig of nagenoeg voltallig ge- 

 vangen : de groote vormen van Coscinodiscus en Rhizosolenia^ even- 

 als Triceratium en groote Biddulphia' s ; onder de Peridineeën : 

 Ceratium tripos. Van Ceratium fusus wordt 4U tot 50"/^ terugge- 

 houden. Van Ceratium fitrca slipten bij een maaswijdte van 80 jc* 

 alle cellen door het net, maar bij een maaswijdte van + 50 fu, bleef 

 ruim 16 °/o ervan over. Een groote vorm ya.n Peridinium divergens, 

 in de Oostzee voorkomende, leed geen verlies. 



Van Halosphaera geeft Lohmann aan, dat vele cellen ervan door 

 de mazen gingen, maar de jongste exemplaren bezaten een door- 

 snede van niet veel grooter dan 20 ^. Naar Gean (1902) waren 

 de cellen (aan de Noorsche kust) in Augustus 70 — 160 (i in door- 

 snede en groeiden langzaam in den loop van de herfst en winter; 

 aan het eind van Januari waren zij 112 — 296 jCt, in April 238 — 

 476 (Ji. In het voorjaar, na afstooting van de oude celwand en 

 vorming van een nieuwe, bereikten zij een doorsnede van 0.5 mM. 

 Daarna gaan zij tot spoorvorming over en daar de sporen en de 

 nog heel jonge, nieuwe celgeneratie te klein zijn om met de 

 gewone plauktonnetten gevischt te worden, verdwijnt Halosphaera 

 schijnbaar uit het plankton gedurende een gedeelte van den zomer 

 om eerst weer in Aug. te verschijnen. 



Bij de door Lohmann verrichte proeven bleek het aangewende 

 builgaas dus bruikbaar (ook bij de hooge filtratiedruk van het 

 experiment, want het water werd eenvoudig door een builgaas- 



