230 



plareu, maar in de monsters, die tegelijkertijd met de eiernetteu 

 verzameld werden, en waarin men stellig verwachten zou ze te 

 vinden, kon ik er geen exemplaren van ontdekken. Ongetwijfeld 

 was zij daar ter plaatse dus zeldzaam. 



Zooals ik boven reeds vermeld heb, ligt H 5 in dat gedeelte 

 van ons gebied, dat steeds het koudste water bezit en waarvan de 

 gemeenschap met de noordelijke helft van de Noordzee met haar 

 betrekkelijk lage oppervlaktetemperaturen en hare blijvend koude 

 dieptelagen door geen ondiepten belemmerd wordt. 



De in de tweede plaats genoemde ervaring, dat namelijk in 

 een gedeelte, dat in hydrographisch opzicht het verbindende lid 

 vormt, waardoor twee andere gebieden geleidelijk in elkaar over- 

 gaan, eenige van de voornaamste vormen, die in de beide laatste 

 algemeen zijn, steeds sporadisch optreden of zelfs geheel ontbreken 

 kunnen, leek mij van belang genoeg om er nader op in te gaan. 



Vooreerst klopt deze waarneming niet met de stelling van Cleve, 

 dat het kanaal als de weg beschouwd kan worden, waarlangs de 

 geheele planktonmassa van zuidelijk-neritische èu gematigd-atlantische 

 soorten, die in de Hollandsche, Duitsche en Deensche kuststreek 

 optreden, van zuidelijke breedten door de stroomen aangevoerd 

 zouden worden. 



In' de tweede plaats toont zij aan, hoe voorzichtig men moet 

 zijn met uit de planktonvoudsten gevolgtrekkingen te maken ten 

 opzichte van een vraag van zuiver hydrographische aard. 



In de derde plaats schijnt zij ons het inzicht in de factoren, 

 die het verschil tusschen twee biogeographische groepen van or- 

 ganismen, nl. neritisch en oceanisch plankton, beter te zullen 

 kunnen verschaffen dan in 't algemeen de verhoudingen op andere 

 plaatsen dit vermogen te doen. 



Voor de eerste maal werd mijn aandacht op dit eigenaardig 

 verschijnsel in de verspreiding gericht door het optreden van een 

 tot dien tijd over het hoofd geziene Copepodensoort, Oithona nana, 

 in de zuidwestelijke Noordzee '), terwijl een tweede, noordelijk van 



1) In het plankton van de Oosteischeldo was haar voorkomen reeds door Redeke (1903) 

 vastgesteld. 



