250 



de vegetatie ten slotte volkomen gaat ontbreken. Door het af- 

 sterven en vergaan van zoo talrijke plant- en diervormen staat 

 het water, sterker dan elders, aan verontreiniging bloot en vrorden 

 er in ieder geval stoffen aan toegevoegd, die in diepere zeeën niet 

 of althans in veel sterker verdunde oplossing gevonden worden. 



Op het voorkomen van bodemvormen, die niet in grootere 

 diepten vermogen te leven, of van meroplanktonische soorten is 

 natuurlek de bodem diepte op zichzelf van overwegenden invloed. 



Dat ondanks den schijnbaar geleidelijken overgang tusschen het 

 Kanaal en de Noordzee aanmerkelijke verschillen in den aard van 

 het water moeten bestaan, daarop wijst nog een andere omstan- 

 digheid. Zoodra de uitwendige levensomstandigheden, die voor een 

 bepaalde soort in een zeker gebied voorhanden moeten zijn om 

 haar het bestaan aldaar te verzekeren, in een ander gebied ont- 

 breken, zal ook die soort daar niet kunnen voorkomen, terwijl 

 dat wel het geval zal kunnen zijn met nauw verwante vormen, 

 die een grooter aanpassingsvermogen bezitten. Het verschijnsel nu, 

 dat sommige Kauaalvormen in het plankton van de zuidwestelijke 

 Noordzee verdwenen zijn, terwijl verwante vormen in hun plaats 

 gevonden worden, treedt zeer duidelijk op in het onderzochte 

 gebied. Terwijl nu de verdwijnende vormen tot het oceanische 

 planktontype behooren, moeten de planktonorganismen, die ze in 

 de zuidwestelijke Noordzee vervangen, tot de neritische organismen 

 gerekend worden. 



Van den overgang van het oceanische in het neritische plankton- 

 type, die in de nabgheid van alle (ondiepe) kusten optreedt, is 

 langs de kusten van Europa nergens, geloof ik, een zoo leerrijk 

 voorbeeld te vinden als hier geboden wordt, terwijl het bovendien 

 aanleiding geeft de vraag te bespreken, wat men onder de be- 

 grippen neritisch en oceanisch eigenlijk verstaan moet en of deze 

 werkelijk volkomen gelijkwaardig zyn met de begrippen mero- 

 planktouisch en holoplanktonisch, zooals Gban (1902) aanneemt. 



Steunende op de waarneming, dat sommige planktonorganismen 

 hoofdzakelijk of uitsluitend nabij de kust, andere in de open zee 

 voorkwamen, verdeelde Haeckel (1890) de planktonorganismen in 



