251 



twee groote groepen, een neritiscbe en een oceanische; deze 

 indeeling was van zuiver empirisch-topographischen ') aard. Gean 

 (1902) kiest voor het iudeelingsprincipe de biologische betrekking 

 der organismen tot den zeebodem. Neritisch noemt hij alle soorten, 

 die op eenigerlei wijze van de kust d. i. van den zeebodem der 

 ondiepere kustzeeën afhankelijk zijn. Die afhankelijkheid kan ge- 

 legen zijn : 



P in het voortbrengen van rustsporen of wintereieren, die op 

 den bodem zinken en van den bodem uit zich weer ontwikkelen; 



2° in het voortbrengen van vrijzwevende jeugdvormen door 

 bodemdieren; 



3" in het voortbrengen van vrijzwevende volwassen dieren door 

 een vastzittende generatie; 



4:^ in het gedurende den paartijd aan de oppervlakte zwermen 

 van volwassen dieren, die voor het overige echter en in alle ont- 

 wikkelingstadien tot het benthos behooren ; 



h^ in het paaien van visschen boven de ondiepe kustbanken 

 en door de ontwikkeling der eieren en eerste larvenstadiën aldaar. 



Oceanisch daarentegen zyn alle soorten, die van den zeebodem 

 onafhankelijk zijn gedurende hun geheele levenscyclus, die dus 

 door een onbegrensd aantal generaties in het vrije water hun be- 

 staan kunnen voortzetten. 



De scheiding tusschen neritische en oceanische vormen kan vol- 

 gens den schrijver op geen andere wijze doorgevoerd worden; een 

 zuiver empirisch-topographische (empirisch-geographische) onder- 

 scheiding is geheel onmogelijk, daar toch soms ver in den open 

 oceaan organismen gevonden worden, die zonder eenigen twijfel 

 van de kusten komen en naar de kusten terug moeten, wanneer 

 verdere voortplanting mogelijk zal zijn, en aan den anderen kant 

 is er (ten minste in het Noorsche gebied) geen enkele oceanische 

 soort, die niet nu en dan of zelfs vaak dicht hy de kust aange- 

 troffen kan worden. 



Zooals Gran zelf verklaart, vallen krachtens de bovenvermelde 



1) Topogiaphiach = geographisch bij Gkak. 



