254 



oostelijke helft van het Kanaal en de zuidwestelyke Noordzee is zy 

 de eenigst voorkomende Oithonafioort. Het is een buitengewoon 

 euryhaliene vorm, die bv. in de Waddenzee zeer talrijk bij S van 

 15 — 30 ^Iqq optreedt, maar elders in niet minder groote hoeveelheden 

 in water met S boven 35 "/^g voorkomt. Cleve nam ze zelfs waar 

 bij een zoutgehalte van 52 "/^q in de Bittermeren. In tegenstelling 

 van Oithona similis draagt het wijfje de beide eizakjes slechts kort 

 bij zich, zoodat men hoogst zelden eier/akdragende wijfjes aan- 

 treft, maar veelal de eizakjes loszwerend vindt. Van Mei tot 

 Augustus treft men Oithona nana zelden in het plankton aan en 

 hoewel in dienzelfden tijd de talrijkheid van Oithona similis er 

 niet merkbaar op achteruit is gegaan, wordt deze ook dan niet 

 gevonden in het gebied, waar in den overigen tijd van het jaar 

 Oithona nana heerscht. Een bewijs dus, dat het verdwijnen van 

 Oithona similis niet het gevolg kan zyu van de rijkelijke aan- 

 wezigheid van Oithona nana in het plankton. 



Ofschoon zij slechts in meer verwijderde verwantschap met 

 elkaar staan, kunnen uit de groep der Harpacticidae genoemd 

 worden : Euterpe acutifrons Dana en Microsetella atlantica Br. 

 Sf Rob. Euterpe en Oithona nana zijn twee vormen, wier optreden 

 bijna onafscheidelijk aan elkaar verbonden is. In ons gebied hebben 

 zg volkomen dezelfde verspreiding. Microsetella atlantica^ hoewel 

 niet zoo algemeen als Oithona similis, trof ik alleen daar aan, 

 waar ook de laatste kan optreden. 



Grooter is het aantal voorbeelden, dat aan het phytoplankton 

 ontleend kan worden. De oceanische Rhizosolenia styliformis ver- 

 dwijnt, terwijl Rhizosolenia Shrubsolei, de verkleinde uitgave van 

 gene, zich weet te handhaven. Evenzoo laat Rhizosolenia semispina 

 het terrein vrij aan Rhizosolenia setigera. De oceanische Rhizosolenia 

 alata wordt evenwel door geen verwante soort vervangen. 



De groote cellen van Coscinodiscus concinnus W. Sm. s. str. met 

 haar overal even hooge, uit minstens 4 ringstukken bestaande 

 gordels trof ik nooit beneden 53° N.B. aan. Haar plaats wordt 

 daar ingenomen door een vorm, die steeds ouder den naam van 

 Coscinodiscus concinnus is doorgegaan, maar van de echte concinnus 



