262 



plankton behooren, eenige waarschijnlijkheid verleenen, wensch ik 

 te wijzen op de verhoudingen ten opzichte van het planktonische 

 leven bij de tweede groep van Gran's neritische organismen, nl. 

 degene, die in volwassen toestand bodemdieren zijn, maar hun 

 jeugd vryzwemmend doorbrengen. Talrijk zijn de soorten van 

 Echinodermen, MoUusken, Bryozoën^ Anneliden, Crustaceeën, Tuni- 

 caten, (zelfs enkele vischsoorten, zooals de Pleuronectiden zou men 

 er toe kunnen brengen), die bij een sessiele of vagiele levenswijze 

 als volwassen vormen, al of niet planktonische eieren voortbrengen, 

 waaruit zich larven ontwikkelen, die hun verdere ontwikkeling 

 geheel of gedeeltelijk als vrijzwevende organismen doormaken. In 

 de meeste gevallen heeft men te doen met bewoners van ondiepe 

 kustgebieden, die het diepere water mijden, dus met vormen, die 

 bij de bodemfauna dezelfde rol spelen als de neritische soorten 

 bij het plankton ; zij vormen het littorale benthos. Voor zoover 

 nu het littorale benthos uit in volwassen toestand vastzittende 

 vormen bestaat, is het voor zijne verspreiding geheel en al afhan- 

 kelijk van de eigenbeweging der larvenvormen en in nog veel 

 hoogere mate van de lokomotorische beweging der stroomingen, 

 waardoor de drijvende eieren en de kleine larven willoos worden 

 meegevoerd. Toch blijft de verspreiding voor iedere soort in 

 't algemeen volkomen binnen vaste grenzen beperkt. De vrij- 

 levende, groote, zich willekeurig verplaatsende soorten hebben 

 bovendien deze planktonische eieren en larven voor de verbreiding 

 der soort geenszins noodig. Waar dus aan den eenen kant een 

 deel van het littorale benthos vrijzwevende ontwikkelingsstadiën 

 bezit, moet men daar aan den anderen kant voor de kustplankton- 

 organismen noodzakelijk het voortbrengen van een of ander bodem- 

 stadium vooropstellen? 



Wat nu de rustsporen bij de neritische Diatomeeën, in 't bijzonder 

 bij het geslacht Chaetoceras aangaat, neemt Gran vooreerst aan, 

 dat zij den winter door op den bodem rusten en om een bepaalde 

 grens in de verspreiding van een der soorten {Chaetoceras cinctum) 

 te verklaren, nog bovendien, dat de rustsporen vrij snel naar den 

 bodem moeten zinken, hoewel zij, naar hij opmerkt, juist bij de 



