300 



instrooming op groote schaal, dus voor oppervlakte- en diepere 

 lagen gelijkelijk, voor mogelijk te houden, juist omdat de tem- 

 peratuurverhoudiugen er mee in strijd zijn. 



IV. 

 Tergelijking tiisschen het Zuiderzee- en het Oostzeeplankton, 



Buiten de Zuiderzee is het eenige voorbeeld van een gebied 

 langs Noord-Europa's kusten, waar over groote uitgestrektheid 

 het zeewater bij voortduring een zoutgehalte van 10 ^j^^ of minder 

 bezit, de Oostzee. In het grootste gedeelte hiervan, bijv. tusschen 

 Bornholm en de Alandseilanden, bedraagt het aan de oppervlakte 

 8 tot 6°/oo) waarbij een geleidelijke afname van het westen naar 

 het oosten waar te nemen valt. Aan den bodem zijn deze cijfers iets 

 hooger, en bovendien in het westelijk gedeelte aan eenige wisseling 

 onderhevig. Zoo is het zoutgehalte aan den bodem bij Bornholm 

 15 — 10 "^/qo, naar de Alandszee toe daalt het tot 8 of 6 "^/qq. 



Daar verder het verschil tusschen de gemiddelde geografische 

 breedten van het zuidelijk deel der Oostzee en de Zuiderzee 

 slechts weinige graden bedraagt en beide zeeën bovendien door 

 vernauwde toegangen meer of minder direkt met eenzelfde zee, 

 de Noordzee, in verbinding staan, dus de verhoudingen bij de 

 Zuiderzee in vele opzichten op kleine schaal dezelfde zijn als bij 

 de Oostzee, waarvan het plankton een eigen en van het Noordzee- 

 plankton geheel afwijkend karakter vertoont, moge hier ten slotte 

 eene vergelijking volgen tusschen het plankton van de Oostzee 

 en dat van de Zuiderzee. Daaruit zal blijken, dat hoedanigheid 

 en samenstelling van beider plankton in belangrijke opzichten 

 overeenstemmen, waaruit dan wederom tot de zelfstandigheid van 

 het Zuiderzeeplankton als brakwaterplankton besloten kan worden. 



Naast de bovengenoemde overeenkomsten (geografische ligging, 

 zoutgehalte, verbinding met de Noordzee) bestaan evenwel ook 

 belangrijke verschillen. Deze zijn gegeven : 



in de uitgestrektheid; de Zuiderzee beslaat een oppervlakte van 



