316 



de Waddenzee voor, maar vertoonden zich nooit in de Zuiderzee. 

 Alleen Centropages hamatus was in het noordelijkste gedeelte (langs 

 de Friesche zuidkust) nog in eenig aantal aanwezig, toen het 

 zoutgehalte 14 — i6<^/„n bedroeg. 



Het voorkomen van Oithona similis en Acartia longiremis in de 

 Oostzee is hoogst merkwaardig in verband met de verspreiding in 

 de zuidwestelijke Noordzee. Zooals reeds vroeger opgemerkt werd, 

 komt Oithona similis in het westelyk deel der Oostzee vooral in 

 de zoutere onderlaag voor en haar verbreidingsgrens, zoowel in 

 vertikale als in horizontale richting, valt ongeveer met de grens 

 van het lO'^/^Q-water samen. Over haar verspreiding in het Kanaal 

 en de zuidwestelijke Noordzee is boven (bl. 235) uitvoerig ge- 

 sproken. Ik herhaal hier daarom alleen, dat Oithona similis niet 

 alleen in de Zuiderzee, maar ook in de Waddenzee en zelfs in de 

 Noordzee bezuiden 53° N.B. volslagen gemist wordt, hoewel zij in 

 de westelijke helft van het Kanaal en in de Noordzee benoorden 

 53° N.B. talrijk voorkomt. 



Een volkomen aan het brakke Oostzeewater aangepaste Copepode 

 blijkt Acartia longiremis te zijn. Over bijna de geheele Oostzee 

 verspreid is zij soms hoofdbestanddeel van het zoöplankton. In 

 het Hollandsche kustgebied, en dus ook in de Waddenzee en de 

 Zuiderzee, komt zij niet voor, hoewel ik ze langs de tegenover- 

 liggende Engelsche kust (H 7) en verder in de Noordzee wel aantrof 

 en zij ook voor het Kanaal opgegeven wordt. Misschien kan dit 

 ontbreken in het Holl. brakwatergebied verklaard worden uit haar 

 geografische verspreiding, d. w. z. uit haar arktisch en boreaal 

 karakter. Haar gebied reikt van het Engelsche Kanaal tot in het 

 Noordpoolbekken. In de zuidelijke Noordzee nadert zij dus de 

 zuidgrens van haar gebied, m. a. w. moeten de levensvoorwaarden 

 minder gunstig worden, wat dan o. a. daaruit zou kunnen blijken, 

 dat zij onder die nadeelig gewijzigde omstandigheden het ver- 

 mogen om zich aan een brakwaterleven aan te passen verliest. 

 Met het oog op de verspreiding van andere vormen ligt het 

 evenwel meer voor de hand het ontbreken in de Zuiderzee als 

 een onmiddellijk gevolg te beschouwen van haar afwezigheid in het 



