8(U) 



van de overgang in de meer centrale lagen zeer geleidelijk is. 

 Haar dikte is betrekkelijk zeer gering. 



Ten slotte de streek der reuzencellen, die boven werd uitge- 

 zonderd van de beschrijving. Deze vertoont veranderingen in 

 epitbeel en stroma, naast het optreden van geheel nieuwe sub- 

 epitheliale elementen. Deze laatste treden op of in groepen, die 

 dan veelal niet met elkaar in verband staan , of in doorloopende 

 lagen. Wellicht is het toeval, wellicht echter ook een individueele 

 eio*enaardigl)eid, dat ik in een uterus in alle vruchtkamers den 

 Liagvormigen bouw aantrof, in alle aanzwellingen van een anderen 

 uterus daarentegen steeds slechts groepvorming in meer of minder 

 uitgebreidheid. Dat uit de laatste de eerste zouden ontstaan lijkt 

 mij niet waarschijnlijk, aangezien de eerstgenoemde uterus veel 

 jonger was dan de laatste. 



Deze elementen zijn te karakteriseeren, als veelkernige reu- 

 zencellen van allerlei grootte. De kernen zijn niet steeds gelijk, 

 noch in grootte noch vorm of bouw ; in typische gevallen echter 

 hebben zij een licht- of niet gekleurden, helderen inhoud, waarin 

 meestal één zeer groote nucleolus ligt (I 8 r. /.-. r/r.), ingebed in 

 een nauwelijks zichtbaar, zeer schaarsch net van fijne draden met 

 chromatine-korreltjes; de kernmembraan is steeds zeer duidelijk, 

 terwijl de grootte van den kern veel aanzienlijker is dan die 

 van den nucleus van eene normale bindweefsel- of epitheelcel. 

 In andere gevallen is de kern vele malen grooter dan normaal, 

 grooter dan eene gewone cel zelfs, de nucleoli bereiken dan vaak 

 de grootte van een gewonen kern , zijn soms twee of meer in getal 

 (dan natuurlijk kleiner) en van zeer avontuurlijke vormen; dan 

 weer zijn de nuclei even groot of nauwelijks grooter dan nor- 

 male kernen, hun inhoud bestaat uit een dichte chromatine- 

 korrelmassa; in het kort, men kan overgangen vinden tot kernen 

 van geheel normaal karakter, vooral indien bij de laatste de 

 chromatine meer in enkele korrels is samengepakt en de grootte 

 iets is toogenomen. De massa, waarin deze reuzenkernen liggen, 

 vertoont geen celgrenzen (I 8 r.:. /.), soms een aanduiding er van; de 



