361 



grenzen der reuzencel zelf' zijn meestal scherp, soms echter „ver- 

 wischt". De grondstof er van is in karmijn steeds zeer licht, in 

 picrokarmijn iets donkerder gekleurd ; zij doet zich nu eens voor als 

 homogeen of uiterst fijn-korrelig, dan weer als een teer netwerk, 

 in de mazen waarvan homogene korrels liggen ; soms zijn deze 

 mazen zeer wijd, terwijl van een inhoud er van geen spoor is 

 te zien (dit alleen in de uiterst licht gekleurde deelen); blijkbaar 

 zijn het de in de maasjes liggende korrels, die de tinctie van 

 het plasma bepalen. Deze zelfde massa's zijn het, waarvan het 

 voorkomen in de coagulum-massa om de kiemblaas boven werd 

 vermeld. 



Wanneer nu een laagvorming van dergelijke reuzencellen is 

 opgetreden, is het epitheel dat deze plaats bedekt niet meer 

 normaal. Vervolgt men dit toch, gaande van normale plaatsen 

 naar die der reuzencellen (I 8 links) ^ dan ziet men het eerst nog 

 een eindweegs over deze cellen voortloopen, dan beginnen zich 

 onregelmatigheden te vertoonen, de epitheliumcellen wijken uiteen, 

 de kernen liggen niet meer in één rij , de celgrenzen worden min- 

 der duidelijk, het celplasma meer homogeen, donkerder, eindelijk 

 ontstaat een massa zouder duidelijke celterritoria waarin meer of 

 minder donkere epitheelkernen zijn ingebed. Enkele reuzenkernen 

 liggen onregelmatig hier tusschen verspreid , samenhangend met 

 de subepitheliale reuzencellenlaag; deze bestaat dan uit de be- 

 schreven grondmassa, waarin, onregelmatig, hier en daar in 

 kleinere of grootere groepen , de reuzenkernen liggen (I 8 r. c. /.). 

 Overgangen tusschen de kernen van het epitheel en die der reuzen- 

 cellen vond ik hier niet. De subepitheliale laag dezer laatste 

 strekt zich aan weerszijden noch een eind onder het normale 

 epitheel uit, houdt hier dan scherp op of gaat geleidelijk over in 

 het subepitheliale stroma; dit laatste geschiedt evenzoo aan de 

 buitenzijde der reuzencellenlaag: het stroma is hier steeds ver- 

 anderd (I 8 ftfr. mod.) : de stercellen liggen dichter opeengedrongen , 

 het plasma is dichter en donkerder van structuur, de kernen zijn 

 iets gezwollen, het dichtst bij de reuzencellenlaag liggen de cellen 



24 



