367 



(I 15): uitgestrekte, donker gruene, bijiKi honiogeue massa's 

 liggen hier in het stroma (I 15 >i!lp.) tot vhik onder het normale 

 epitheel, aan hun omtrek met allerlei uitloopers, die tusschen de 

 omringende stromacellen overal indringen. Van een maasvorming 

 met balken is hier geen sprake. In deze massa's liggen naast enkele 

 cellen met weinig plasma en donkeren kern, enkele kleine, bijna 

 homogeen gekleurde kernen en een enkel weefseldraadje. Veelal 

 liggen zij symmetrisch aan beide zijden van de „Seitenkammer" in 

 één of twee papillen. 



Resten nog de veranderingen in den „Scitenkammer"-wand , 

 waar de reuzencelleu liggen. 



In bedoelde uteri vond ik steeds de nu te bespreken massa's 

 in groepen, nooit tot twee symmetrisch liggende lagen gevormd. 

 Hun bouw is in hoofdzaak dezelfde als de vroeger beschrevene. 

 Alleen enkele bijzonderheden zijn nog de vermelding waard. 



De grondstof, waarin de reuzenkernen zijn ingebed, gaat vaak 

 geleidelijk van de besproken, fijn-korrelige structuur over in een 

 netvormige, waarbij de mazen naar de peripherie grooter en grooter 

 worden , ten slotte afmetingen krijgen van de orde eener gewone 

 cel; de mazen zijn duidelijk begrensd door schijnbaar structuur- 

 looze, zeer dunne lamellen, die veelal overgaan in de grenzen 

 der naburige cellen ; de vorm der mazen is meestal rond of veel- 

 hoekig, hun inhoud is schijnbaar niets of een fijn-korrelige stof, 

 als die van het plasma der reuzencel. De grens tegenover het 

 omgevende weefsel is veelal zeer vloeiend , soms zeer scherp. 

 De kernen vertoonen de grootste verschillen van het beschreven 

 type , soms zou men zelfs van alle overgangen tot normale 

 kernen kunnen spreken, zoowel in grootte, als bouw en rang- 

 schikking der chromatinekorrels. 



Een verband met epitheel ziet men vaak : de groote kernen 

 liggen in één plasmamassa met normale of gedegenereerde epi- 

 theelkernen , elders weer vindt men hetzelfde met bindwecfsel- 

 celmassa's, soms beide gelijktijdig. 



Soms is het verband met het omgevende weefsel eenigszins 



