373 



de vruchtkamer, terwijl de intensiteit der veranderingen toe- 

 neemt naar het centrum van deze streek ; ten slotte is hier en 

 daar van het epitheel geen spoor meer te zien (V 6 en 7), een 

 proces van resorptie, dat in de oudste eikainers van dit stadiuni 

 blijkbaar reeds heeft geleid tot een bijna geheel verdwijnen vnii 

 het dekepitheel in dit deel van de vruchtholte. 



Het stroma bestaat uit verschillende lagen. De rest van den 

 stromacylinder omgeeft submusculair een zone zeer celrijk 

 fibrillair bindweefsel, met weinig intercellulaire stof: cellen en 

 kernen zijn klein, spoelvormig, de kernen fijnkorrelig en vrij 

 donker getint, ongelijk van vorm. Vrij talrijk beginnen tusschen 

 deze cellen en kernen op te treden kleine, donkere elementen 

 met spoelvorminge, zeer donkere, dicht-korrelige kernen en 

 nauwelijks zichtbaar plasmalichaam. Het voorkomen dezer elemen- 

 ten beperkt zich in deze laag tot de antimesometraal van de 

 differentiatiegrens gelegen deelen. Talrijke ruimten zonder her- 

 kenbaren inhoud liggen er in, vaak het gelieele weefsel oplossend 

 in balkjes van verschillende dikte, die kleine mazen omgeven. 

 Dat in het ontstaan van dezen toestand oedeeni een groeten rol 

 speelt, komt mij zeer waarschijnlijk voor, van degeneratie van 

 cellen of kernen vond ik hier niets, de ruimten bevatten bijna 

 nooit een kern. 



De meest typische zone voor dit deel van den vruchtkamer- 

 wand, ligt hierboven (V 6, 7). De cellen (II 19 dec) zijn hier 

 groot, polygonaal van vorm, liggen geheel tegen elkaar, door 

 duidelijke grenzen gescheiden. Regelmatig over de geheele cel 

 verdeeld ligt het zeer fijn-korrelige plasma, dicht van bouw, zeer 

 gelijkmatig van kleur in alle cellen , waardoor de geheele laag een 

 matte, gelijkmatige tint krijgt. De kernen zijn groot, rond, korre- 

 lig, bleek van kleur, vallen weinig in het oog, blijkbaar door 

 liet bedekkende, dichte plasma; ook zij zijn in alle cellen zeer 

 gelijk van vorm en bouw. Overgangen tot de periphoro, boven 

 beschreven laag bestaan overal in een zeer smalle tusschen beide 

 van het feit, dat de sterkste dilatatie 



