B75 



Wij vinden zoo de uterusholte op de plaats waar het ei zich 

 antimesometraal heeft vastgezet verdeeld in tweeën (V 7) : be- 

 neden een ongeveer bolsegmentvormige uitstulping, die het ei 

 omgeeft en waarvan de wand in verschillende weefselvornien is 

 gedifferentieerd , voor zoover de kiemblaas tegen den wand ervan 

 aan ligt (ontstaan van een diiferentiatiegrens); daarboven loopt 

 het uteruslumen s. str. overheen , waarvan de wand nog wéinig- 

 verandering heeft ondergaan , terwijl de kiemblaas als een koepel 

 eenigszins in het lumen ervan uitpuilt. Ter vermijding van 

 omschrijvingen , wil ik in het volgende de eerstgenoemde holte 

 noemen „beneden" — ■, .,omphaloïde" — , of „antimesometrale" 

 holte, de laatstgenoemde „uteruslumenrest", of „bovenholte". 



Vragen wij nu , hoe het verband is van de weefsels in dit sta- 

 dium in den wand der omphaloïde holte gevonden met die uit 

 het vorige stadium , dan is het moeielijk daarop een antwoord 

 te geven ; inderdaad heb ik geen aanzwelling kunnen vinden , 

 waarin die overgang duidelijk is te zien , in het vorige zijn de 

 daar beschrevene nog in vollen bloei, in het nu besproken, zijn 

 ze reeds geheel vervangen door volkomen ontwikkelde andere. 

 Het waarschijnlijkst echter acht ik het, dat, evenals alle proces- 

 sen in deze stadia, antimesometraal in het centrum de subepithe- 

 liale cellen zich beginnen te veranderen in deciduacellen en van 

 hieruit in alle richtingen dit proces zich uitbreidt; dat dan, weer 

 in het midden aanvangend , deze cellen beginnen te degenereeren 

 onder vorming ten slotte der bovenbeschreven holten en ook dit 

 proces van hieruit in alle richtingen voortschrijdt, zoodat eindelijk 

 (ie verschillende schaalvormige zones tot ontwikkeling zijn ge- 

 komen. Tlierbij is het duidelijk, dat de oudste gedeelten het 

 meest centraal on beneden liggen ; hier zijn dus de deciduacellen 

 het sterkst in holten veranderd , hier hoeft dus de rekking door 

 de dilatatie den sterkston invloed en is de laag het dunst; deze 

 neemt gaandeweg in dikte centrifugaal toe, naarmate de vormingen 

 jonger zijn, meer weerstand kunnen bieden en de rekking dus 

 meer tegenstand ondervindt. 



