380 



lot hebben , hetgeen natuurlijk zeer mogelijk is ; een parallel 

 tussclien deze dieren in dit opzicht valt echter op deze wijze 

 geheel niet te trekken. Direct tegen den foetalen oorsprong der 

 reuzencellen pleit, dat ik nooit, zelfs niet in oudere stadia van 

 het ei dan die van Rejsek, aan de kiemblaas een dergelijke 

 knopvorming vond, zooals hij die voor Sperniophilus beschrijft; 

 vervolgens het geïsoleerd , zonder eenig verband met de kiemblaas 

 voorkomen dier elementen zonder dat zij atrophisch zijn, terwijl zij 

 in vollen bloei toch zouden dienen om voedsel uit de moederlijke 

 weefsels aan de kiemblaas toe te voeren ; verder dat in veel 

 latere stadia sporadisch zelfs mesometraal dergelijke elementen 

 in het stroma voorkomen (terwijl het zeker is dat het geen 

 „monstre cells" zijn); ten slotte de vaak voorkomende wijze van 

 ligging dier elementen op de kiemblaas: slechts over een kleine 

 oppervlakte er mee verbonden , zitten zij als het ware paddestoel- 

 vormig tegen den eiwand. 



Het komt mij dan ook waarschijnlijk voor, dat wij hier te 

 doen hebben met een moederlijke vorming, oen eigenaardige 

 diflPerentiatie van materne elementen. Waarom nu juist deze en 

 niet gene elementen (die toch bijna geheel op elkaar gelijken) , 

 deze transformatie thans ondergaan , blijft in het duister. Ik stel 

 mij dus voor, dat deze vorming dient ter voeding van de kiem- 

 blaas, dat deze massa's in het uterus-lumen worden uitgestooten 

 en dan door het groeiende ei worden geassimileerd. 



M. i. maakt deze opvatting verschillende vondsten boven be- 

 schreven, veel begrijpelijker dan de andere meening. Vooreerst het 

 feit van het langzamerhand veranderen van het uiterlijk der om- 

 gevende stromacellen, de trapsgewijze toenadering tot de elementen 

 der reuzencellen (I 7, 12), ten slotte het door deze omsloten worden, 

 het gaandeweg er in opgenomen worden en wel zonder dat het een 

 oplossing, eventueel phagocytose is van de zijde der reuzencel , 

 doch een deel-uitgaan-maken van die reuzencel ; gaandeweg on- 

 dergaan meer cellen van het stroma de metamorphose, die ze 

 geschikt maakt voor het doel , dat de natuur beoogt met het 



