383 



weerdtand biedende, oppervlakkige laag van veranderde decidua 

 teweeg gebracht (V 8), de mesonietraal daarvan gelegen, resisten- 

 tere en aan mindere dilatatie onderhevige wanddeelen blijven, 

 waardoor een inspringen van dit laatste weefsel ontstaat langs 

 de differentiatiegrens in het lumen; deze grens is nu nog ster- 

 ker aan de inwendige oppervlakte afgebakend door den, op deze 

 wijze om het bovendeel van de kiemblaas gevormden ring. Deze 

 laatste, aan de einden der vruchtkamer in aanleg reeds in het 

 vorige stadium aanwezig, ligt niet in een horizontaal vlak, doch 

 de einden er van liggen lager, verder antimesometraal dan het 

 midden , daar deze onder het niveau van de benedenzijde van de 

 mondingen der verbindingsstukken heengaan. 



Mesometraal van deze, nu in nog sterker mate en uitgebreidheid 

 in den bouw van den uteruswand zich kenbaar makende grens, is 

 weinig veranderd. De crypten zijn iets dieper geworden, de deze 

 scheidende wanden iets hooger, nog steeds zijn zij, vooral op de 

 plaats der vroegere mesometrale lobi, zeer regelmatig (II 18); de 

 dikte der geheele mucosa is hier nauw merkbaar toegenomen. De 

 boven beschreven differentiatie der mucosa in deze streek in 

 drieën: een submusculaire fibrillaire, een celrijke en ten slotte 

 subepitheliaal een celrijke, in tangentiale richting gestrekte laag 

 (V 8), is in dier voege toegenomen, dat de laatste in dikte is 

 gegroeid , de tweede eveneens , de derde echter afgenomen. Naar- 

 mate de subepitheliale zone de differentiatiegrens nadert, wordt 

 zij dunner en houdt aan die grens geheel op. 



Het cryptepitheel (II 18) heeft hetzelfde karakter behouden ; 

 sterker is echter uitgesproken de smalle, soms haarvormig 

 schijnende zone, met allerlei celproducten (II 18 ps.h.z.)] in de 

 crypten liggen talrijke massa's celklompen en resten ervan in 

 verschillende stadia van degeneratie , vermengd met de producten 

 der klieren , in wier lumen de teekencn der secretie talrijk zijn 

 te vinden. 



De vaten zijn aan de peripherie van deze streek tahijk en wijd. 



Antimesometraal van de differentiatiegrens vinden wij dezelfde 



