387 



un overeeiikombtig meer üf minder donker gekleurde hiinellen 

 met langwerpige tangentiaal gerichte smalle holten, meestal 

 zonder eenigen inhoud; niet zelden hieronder nog een dunne laag 

 decidua. Verder mesometraalwaarts wordt dit alles duidelijker, 

 de genoemde lagen breeder en beter herkenbaar (II 19). Van 

 reuzencellen zijn enkele nog te vinden , nu alleen nog ter hoogte 

 ongeveer van de differentiatiegrens; de grootte der kernen is 

 hier dan meestal kolossaal ; ook hier weer vaak overgang dezer 

 cellen tot het omringende, in meer of minderen graad gedegene- 

 reerde, weefsel. Vaten en klieren vertoonen niets nieuws. 



De dooierzak , welker wanden tegen die der omphaloide holte 

 dicht aanliggen . er van gescheiden alleen door allerlei detritus 

 van epitheel, deciduaproducten en kliersecreta, die een korrelige 

 verschillend kleurende massa vormen , bestaat uit twee lagen 

 slechts, trophoblast en entoderm. Inderdaad, nooit zal het nies- 

 oderni hier beide lagen scheiden , verder dan de differentiatie- 

 grens komt de sinus terminalis nauwelijks (V 9). De troplio- 

 blastcelleu vertoonen een eigenaardige verandering, alweer anti- 

 mesometraal in het centrum aanvangend . van hieruit naar alle 

 richtingen zich uitbreidend (II 22). Deze metamorphose bestaat 

 hierin, dat de cellen grooter en grooter worden; hun plasma 

 kleurt zich nu zeer licht, vormt een fijn netwerk, in de mazen 

 waarvan in de preparaten niets is te vinden (waarschijnlijk iii 

 cioo wel gevuld , misschien glycogeen ? doch door de preparatie 

 opgelost), hun celgrens blijft zeer duidelijk, vaak aan den top 

 een dubbele lijn vormend (II 22 r. c. z.)^ waartusschen even- 

 eens een netvormig gebouwde substantie ; de kernen vergrooten zich 

 eveneens, behouden hun sterk gekleurde kernmembraau , terwijl 

 behalve een groote nucleolus slechts een bleek, vaak nauwlijks 

 zichtbaar chromatinenet overblijft. De vorm der cellen is cylin- 

 drisch veelal , verder mesometraalwaarts langzamerhand cubisch , 

 die der kernen onregelmatig, nu eens rond, dan weer ovaal of 

 langwerpig polygonaal; soms liggen zij in den vorm eener 

 halve nuian om een soort vacuole (II 22 vac.) , waarin niets te 



