389 



Waar het aranion nog niet gevormd is, is de trophoblast 

 tussclien sinus terminalis en de plaats, waar de ammionplooi 

 zich zal verheffen , sterk verdikt ; tusscheu deze laatste plaats en 

 de meduUairwallen , weer dun (II 21a). Waar de ammionplooien 

 reeds aanwezig zijn , zet de verdikking zich op het bovenblad 

 van deze plooien voort tot de omslagplaats; waar dus de beide 

 plooien met elkaar vergroeid zijn , bestaat een diplotrophoblast 

 met verdikten trophoblast (Il 21 A). Steeds schijnt de verdikking 

 zich niet verder uit te strekken dan tot den sinus terminalis. 

 De scheiding in splanchnopleura en somatopleura houdt een eind 

 van den sinus terminalis op (II 21 r/ mef;.). Waar de verdikking 

 zich bevindt zijn de trophoblastcellen polygonaal , niet regel- 

 matig in rijen gerangschikt , ofschoon vele boven elkaar liggen ; 

 de kernen zijn groot in verhouding tot de cellen, misschien 

 iets grooter dan de meeste moederlijke kernen , korrelig van 

 bouw en zicli donkerkleurend , van ronden of ovalen vorm ; 

 vaak vindt men mitosen. Het celplasma, gering in quantiteit, 

 kleurt zich vrij intensief, is korrelig van structuur, terwijl door 

 deze overal donkere tinctie de grenzen der cellen moeielijk zicht- 

 baar zijn, hoewel ze bij nauwkeurig onderzoek nergens worden 

 gemist. Op vele plaatsen verheffen de cellen zich in wigvormjge 

 massa's van de oppervlakte, zoodat de begrenzingslijn der ver- 

 dikking gegolfd is (II 21). In het geheel vormt dus deze verdik- 

 king een ring van eenige breedte, aan het achtereinde van het 

 embryo door de vorming van het ammion tot een koepel ge- 

 sloten, met talrijke papillen. Geen verschil is dan te vinden 

 tusscheu dezen ring en de verdikte laag van den diplotrophoblast. 



Beschouwen wij thans de ringvormig uitgebreide processen in 

 den uteruswand op deze hoogte. 



Mesometraal van de differentiatiegrens legt het ei zich , met 

 zijn verdikten trophoblast tegen de moederlijke weefsels aan. Hier 

 bestaan dus (zie vorige stadia) nog crypten , met normaal epitheel 

 en niet in decidua veranderd stroma (V 9). 



Hierbij is het nu het epitheel dat de eerste veranderingen 



