398 



treffen, leiden tot de vorming van talrijke crypten in de door 

 hyperplasie der stronia-elementen boven de differentiatiegrens 

 gevormde weefselmassa, welke laatste, beneden het breedst, in 

 volumen mesometraalwaarts afneemt (V 10). Deze laatstgenoemde 

 massa puilt in het lumen van den uteruslumenrcst uit, vernauwt 

 hier circulair den overgang van dezen in de omphaloide holte. 

 Aan de mondingen der verbindingsstukken geeft dit progressieve 

 proces aanleiding tot het ontstaan van (op dwarsdoorsnede) 

 lange dikke papillen aan den antimesometralen wand van dit 

 lumen , die in grootte en aantal afnemen naarmate men zich 

 meer van de eikamer verwijdert; in het midden van de vrucht- 

 kamer tot een inspringen in het lumen , waardoor het oorspron- 

 kelijk beneden liggende, wijdste deel van den uteruslumenrest 

 nu vernauwd wordt, zelfs nauwer dan het bovenste deel (V 10). 

 Het verst naar het mesometrium is deze woekering voortgeschre- 

 den in het midden der eikamer. Geheel parallel aan dit woeke- 

 rings-proces breidt zich de regressieve verandering in dit nieuw- 

 gevormde weefsel uit, bezit alleen geringer omvang. 



Ten slotte is de uitzetting , die nu ook den uteruslumenrest 

 in zijn geheel begint te treffen, natuurlijk in zijn uitwerking 

 het meest merkbaar daar, waar zij niet door de woekeringspro- 

 cessen wordt gecompenseerd of zelfs overgecompenseerd , dat is 

 dus het verst mesometraal. 



De ringvormige verbinding van den trophoblast met den uterus- 

 wand is verder gedifferentieerd, echter in uitbreiding weinig toe- 

 genomen , vergeleken bij de in den aanhang van het vorig 

 stadium beschreven exemplaren. 



Men ontmoet dus , van de differentiatiegrens^ mesometraal- 

 waarts gaande (V 10), de volgende streeken : zone van verbinding 

 van trophoblast en uterusweefsel ; zone van degeneratieve proces- 

 sen, zone van woekeringsprocessen, ten slotte de nog intacte 

 wand (d. w. z. alleen door dilatatie veranderd). 



Beschouwen wij nu de deelen der vruchtkamer afzonderlijk. 



In de omphaloide holte is alleen door de dilatatie een verdere 



