399 



verdunning van den wand teweeggebracht. De structuur der dezen 

 wand samenstellende weefsels is geheel gelijlc aan die uit het 

 vorig stadium, behoeft dus geen afzonderlijke bespreking (verg. 

 II 19 en 31). Reuzencellen zijn nergens meer te vinden, vaten 

 zijn spaarzaam verspreid , liggen bijna alleen in de meer peripliere 

 deelen; zeer eigenaardig is hier hun verloop langs de differen- 

 tiatiegrens (II 31): vaak ziet men een vat, op een doorsnede 

 over een grootere uitgestrektheid getroffen , den geheelen , op een 

 dwarsdoorsnede gebogen loop van deze grens volgen. 



Mesometraal van de differentiatiegrens vinden wij in den wand 

 van den uteruslumenrest, (II 31) aan de peripherie, de muscu- 

 laris van binnen bekleedend, een smalle laag celrijk bindweefsel 

 van nog meer oorspronkelijke structuur; hierin liggen resten van 

 klieren als ronde holten , bekleed met een nu donker cylinder- 

 epitheel (II 31 gl.) en in de lumina nog vaak secreta van zeer 

 intensieve tinctie, naast uiterst vele vaten. Deze laatste hebben 

 overal den bouw van capillaria (II 31 bl. v.); het wijdst zijn zij 

 peripheer, al nauwer wordend dichter bij het lumen ; in de 

 submusculaire laag schijnen zij (zie dwarsdoorsnede) een circulair 

 gekronkeld verloop te hebben om de holte der vruchtkamer; van 

 deze hoofdvaten gaan radiair naar de eikaraer secundaire takken 

 af, die zich iii de wanden tusschen de crypten verbreiden (II 31). 

 Het endotheel dezer zeer wijde capillaria is dikker, de cellen zijn 

 meer gezwollen, naarmate de vaten het lumen meer naderen. 

 Van perivasculaire scheeden, zooals die bij het konijn zoo machtig 

 zijn ontwikkeld, is hier, evenmin als in vorige stadia, ook maar 

 een spoor te vinden. 



Binnen deze meest periphere laag bestaat het weefsel uit 

 polygonale vrij groote en bleeke cellen met korrelig plasma en 

 veelal ronden, niet zeer donker gekleurden kern; het weefsel 

 doet zeer denken aan de decidua van de omphaloide holte, indien 

 niet het talrijke voorkomen van kleine, donkere elementen deze 

 gelijkenis verstoorde. Dit weefsel is het dat de grondmassa vormt 

 van de geheele gewoekerde massa zoowel oppervlakkig als meer 



