402 



kernen gefragmenteerd of door den, intusschen hier verkleefden 

 trophoblast , opgenomen. 



Dan volgt verder naar de differenliatiegrens ein lelijk de 

 smalste zone, de ring van verbinding van den trophoblast met 

 den uteruswand, die zich uitstrekt ongeveer van de plaats van 

 deze grens af naar boven. Mesometraalwaarts van de plaats waar 

 de diplotrophoblast den uteruswand verlaat om zich dwars door den 

 uteruslumenrest naar de overzijde te begeven , is aan dezen alles 

 nog normaal (II 28): de cellen zijn duidelijk gescheiden, de ker- 

 nen rond of ovaal, korrelig, vrij groot ten opzichte van de cel, 

 alle te zameu tamelijk donker van kleur. Vlak vóór de plaats 

 van verbinding schijnt de dikte van den diphotrophoblast toe te 

 nemen , de cellen uiteen te wijkeu ; de kernen worden iets 

 grooter, rond of licht ovaal, hun chromatine pakt zich in enkele 

 grootere korrels sameu terwijl de rest van den kern is ingenomen 

 door een fijn netwerk ; ook het plasma wordt helderder en zet 

 zich uit. Ten slotte verdwijnen ook de celgrenzen : er bestaat op 

 de plaats van verband een syncytium , ontstaan door de ver- 

 smelting van de foetale cellen ; het plasma is licht van tinctie 

 in karmijn, iets donkerder in plasmakleurstoffen, doch veelal 

 niet zoo donker als het plasma van het symplasma epitheliale 

 (gewoonlijk echter is dit laatste, vooral in meer gevorderde stadia 

 van het regressieve proces, d. i. dus juist bij de verbinding, 

 eveneens lichter van kleur!), soms fijnkorrelig of fijn-netvormig 

 van bouw , in de groote , licht-ovale kernen, treedt één nucleolus 

 meestal sterk op den voorgrond. Met één oogopslag is het ver- 

 schil tusschen de nuclei van het symplasma epitheliale, die 

 klein, veelal ovoid , homogeen en uiterst donker zijn, en de 

 foetale te zien (II 28, 32). Van de bindweefselkernen onder- 

 scheiden de foetale zich door hun meestal grooteren omvang, 

 hun duidelijken nucleolus en de helderheid van de rest van hun 

 kerninhoud. Twijfel is dus hier in de meeste gevallen zoo goed 

 als uitgesloten. Waar het symplasma epitheliale verdwenen is, 

 ligt dit foetale syncytium tegen het stroma (II 32); men ziet 



