409 



staande uit celrijk weefsel van kleine, spoelvormige cellen, 

 meestal in tangentiale richting gerekt; vaak schijnt het dat ze 

 tot lamellen vereenigd zijn. Hieronder, dus submusculair, ligt 

 een celrijke zone, die nevens grootere elementen, zeer donkere, 

 kleinere, spoelvormige bevat, in het kort, zeer gelijkt op de 

 meest periphere laag uit de omphaloide holte. Op onderling vrij 

 groote afstanden zendt de mueosa een zeer dunnen uitlooper uit 

 als grondlaag van een korten papil (II 33 h. ir. mod.). 



Het epitheel is veelal één- , vaak echter meerlagig ; in de diepte 

 der crypten , voor zoover deze nog bestaan , ziet men vaak 

 mitosen. In de diepte is het epitheel cylindercellig, de celgrenzen 

 zijn uiterst duidelijk, de celinhoud is bleek, helder, de kern 

 rond, korrelig en goed gekleurd (II 33 q).). Meer naar de opper- 

 vlakte wordt het plasma donkerder en donkerder gekleurd, de 

 celgrenzen verdwijnen, zoodat een homogene donker gekleurde 

 plasma-massa ontstaat, die overal in meerdere of mindere dikte 

 de meest oppervlakkige laag vormt; de kernen zijn intusschen 

 lichter gekleurd doordat hun chromatine in enkele onregelmatige 

 korrels is samengepakt; zij zijn veel lichter dan het plasma 

 (II 33 m^. ep.). 



Hoe verder men in het lumen van het verbindingsstuk door- 

 dringt , des te meer heeft nog de woekering de overhand over 

 de uitzetting en rekking. Het epitheel is hier als regel (ten 

 minste in de oppervlakkige deelen der crypten) veellagig. Hier 

 kan men de regressieve processen van het epitheel het beste ver- 

 volgen : in de diepte is het normaal , aan de oppervlakte reeds 

 in symplasma veranderd , dat vaak in vrij dikke laag de opper- 

 vlakte bedekt. Hier is de degeneratie der kernen tevens vaak 

 nog verder gegaan; in de plasma-massa vindt men niet zelden 

 klompen , van nauwelijks meer gekleurde kernen , die blijkbaar 

 afgestorven zijn (II 33 sijp. ep.). Het stroma is tusschen de cryp- 

 ten vaak alleen nog maar zichtbaar (II 33 h. v. mod.) in den 

 vorm van een of twee rijen zeer smalle, kleine, zeer donker ge- 

 kleurde kernen. Vaak ziet men niets als een netwerk van holten, 



27 



