410 



omgeven door dikke epitheellagen in het centrum waarvan een 

 dun, zeer donker strookje bindweefselkernen ligt (van de cel- 

 lichamen is om deze laatste zoo goed als niets te zien). In het 

 lumen dier crypten vindt men allerlei symplasma-massa's , ver- 

 mengd met de secreta der hierin uitmondende klieren en ook wel 

 transsudaten. 



De producten van deze processen liggen aan de oppervlakte 

 tegen het epitheel , breiden zich overal uit over den hiertegen 

 liggenden diplotrophoblast (II 33), die uitpuilt in het lumen der 

 verbindingsstukken (tekstfig. 1) en overal de mondingen der crypten 

 overbrugt, nergens indringend. Deze uitpuiling van den diplotro- 

 phoblast, is echter slechts kort, bereikt niet de streek der talrijke 

 crypten : de producten van deze laatste liggen in een groote 

 massa dan veelal op deze uitpuiling. In aanraking met den 

 diplotrophoblast schijnen de symplasma-massa's etc, verdere ver- 

 andering te ondergaan: de kernen verdwijnen meer en meer, 

 het plasma wordt meer en meer homogeen, in karmijn vrij sterk 

 kleurbaar, in verschillende zure kleurstoffen neemt het allerlei 

 kleurschakeeringen aan. Overal schijnt het tusschen de tropho- 

 blastcellen door te dringen, die, zelf helder en licht gekleurd 

 (dit is te zien, waar toevallig geen symplasma producten liggen) 

 door de donkere massa vaak zóó worden overdekt, dat ze bijna 

 niet zichtbaar zijn. Dat de trophoblast deze massa's resorbeert 

 is, dunkt mij, niet twijfelachtig: aan den eenen kant om het feit 

 van doordringen ervan tusschen en in de foetale cellen , aan den 

 anderen kant, omdat een dergelijke enorme vorming van epitheel 

 en zijn producten , anders niet wel verklaarbaar is. 



Het geheele vlakje d is omzoomd door een ring van gewoe- 

 kerd weefsel (tekstfig. 4^), woekeringen, die zoowel epitheel als 

 stroma betreffen en die aanleiding geven tot de vorming van 

 papillen met hyperplastiseh epitheel, gescheiden door crypten. 

 Deze papillen en crypten hebben ietwat verschillenden vorm aan 

 het antimesometrale of mesometrale deel van het vlak (/. In het 

 eerste geval (II 30) zijn zij veelal hoog en slank , vaak zeer regel- 



