411 



matig, vormen ten getale van vier of vijf de breedte van den 

 geheelen woekeringsring; mesometraal (III 89) zijn zij dikker, 

 korter, minder regel matig van vorm. Hierop kan de richting 

 waarin zij getroffen zijn, natuurlijk veel invloed hebben, het ver- 

 schil is echter vrij constant. Ook hun structuur is op beide 

 plaatsen niet geheel gelijk. 



Antimesoraetraal en op zijde vindt men in het epitheel tallooze 

 mitosen, het woekert buitengewoon sterk, is vaak meerlagig, ter- 

 wijl overal lange epitheelpapillen oprijzen (II 30) die, eerst kort 

 en dik, later slanker en met dunne steel aan het moederepitheel 

 nog verbonden, ten slotte overal worden afgestooten (II 30 ep. 

 pap. r>-.), kleinere of grootere klompjes in het lumen vormend, 

 die hier op later te bespreken wijze veranderen. Het stroma be- 

 staat submusculair uit de van vroeger uit de omphaloide holte 

 bekende, donkere bindweefsellaag met de kleine, donkere, spoel- 

 vormige kerntjes met zeer weinig plasma die, dicht opeengedron- 

 gen , hier en daar in de bovenste lagen reeds gescheiden worden 

 door een enkelen grooteren , bleekeren kern met grooter plasma- 

 lichaam. Evenals daar (omphaloid) gaan ook hier meer en meer 

 van deze kleine cellen hypertrophieeren , hun plasma wordt 

 helderder evenals hun kern ; vaak echter schijnen nog kleine 

 elementen medegevoerd te worden bij de verdere opschuiving 

 naar boven.. Boven deze donkere grondlaag ligt een dikke zone 

 hypertrophische , polygonale , bleeke cellen , die geheel over- 

 eenstemmen in bouw met de decidua der omphaloide holte , 

 behalve dat zich bij de daar gebruikte tincties het plasma nu 

 niet zoo rood kleurt, doch meer lichtblauw. Zonder twijfel echter 

 is het geheele proces dat wij vroeger voor de omphaloide holte 

 beschreven hetzelfde als dat, wat wij hier nu voor ons zien: 

 dit waarborgt ons de geheele bouw en verdere ontwikkeling, 

 waarom dus ook hier de naam decidua wel mag gebruikt worden. 

 In de basale lagen dezer decidua schijnen nog mitosen voor te 

 komen; de decidua ontwikkelt zich uit de submusculaire laag, 

 waarin vele mitosen voorkomen, die echter slecht te zien zijn 



