413 



placentair-aanleg behoorend proces plaats had. Mij dunkt echter, 

 dat de verschillen hiervoor te gering zijn, vooral daar verder 

 ook in andere opzichten groote overeenkomst bestaat. 



Dat hier reeds foetale vormingen aanwezig zouden zijn in den 

 vorm van het door ons voor moederlijk epitheel aangeziene 

 weefsel is volkomen buiten te sluiten, vooreerst omdat de tropho- 

 blastcellen in deze streek uiterst opvallend verschillen van de 

 moederlijke epitheelcellen , vooral echter omdat in het volgende 

 stadium al deze woekeringen te gronde zullen gaan. 



Omgeven is deze juist beschreven woekeringsring door een 

 zone van regressieve processen , waarvan de meest ontwikkelde 

 het verst van het middelpunt van het vlakje d, de jongste het 

 dichtst hierbij liggen. In het centrum van den mesometralen 

 wand der vruchtkamer zijn deze laatste reeds door de placenta 

 verdrongen. Ook deze processen treffen zoowel epitheel als stroma. 



Aan het epitheel komen zij in hoofdzaak overeen met de onder 

 stadium F beschreven processen van degeneratie : aan den eenen 

 kant een zwellen der kernen onder hier en daar opeenpakken 

 der chroraatine met ten slotte al meer toenemende verbleeking 

 en waarschijnlijk algeheele oplossing op deze wijze (III 35) , aan 

 den anderen kant een verkleining der nuclei , een pycnose die 

 leidt tot de vorming van kleine ovoide zeer donker en homogeen 

 gekleurde kerntjes (III 35, 37), die verder onder voortgezette 

 fragmentatie meer en meer kunnen verdwijnen (III 35 , 37). 

 Het plasma wordt eveneens homogeen en donkerder van tinctie 

 (ook vaak in basische kleurstoffen kleurt het zich intensiever: 

 oplossing van pycnotische kernen?) onder gelijktijdige verdwijning 

 der celgrenzen. Zoowel het nog aan het stroma bevestigde epitheel 

 als de door afstooting van epitheelpapillen ontstane klompen , 

 ondergaan deze veranderingen zoodat vrije en samenhangende 

 massa's symplasma epitheliale ontstaan in verschillende stadia 

 van verwording, vele ook reeds verder veranderd in een oogeu- 

 schijnlijk vloeibare massa, waarin nog slechts spaarzame kern- 

 resten zijn te ontdekken en die' zich over den diplotrophoblast 



