415 



massa op den trophoblast ligt, zonder dat het dekepitheel der 

 crypt verdwenen is, zal men toch niet in ernstige verleiding 

 komen deze massa's voor foetale vormingen , eventueel foetaal 

 syncytium , aan te zien , indien men bedenkt , wat boven werd 

 gezegd van de degeneratieve veranderingen van afgestooten 

 epitheelpapillen en tevens vooral het degeneratieve karakter der 

 kernen in het oog houdt (III 39 syp. ep. mod.) 



De regressieve processen in het stroma beginnen subepitheliaal, 

 breiden zich van hier uit naar binnen in de papillen uit, in 

 de diepte van het bindweefsel. Blijkbaar bevindt het weefsel 

 zich niet steeds in denzelfden toestand van hypertrophie en 

 hyperplasie als de degeneratie haar intrede erin doet, zoodat 

 beide processen een zekeren tijd naast elkaar kunnen bestaan : 

 hierdoor worden de beelden eenigszins verschillend. In hoofd- 

 zaak vindt men echter steeds het volgende. 



Tusschen de polygonale bleeke deciduacellen, ziet men donkere 

 lijnen optreden (III 36) als breede celgrenzen, bestaand uit een 

 zeer fijn-korrelige en homogene stof, die zich èn in karmijn 

 en, vooral, in plasmakleurstofïen intensiever kleurt dan gewoon 

 plasma. Deze strepen schijnen uit het symplasma epitheliale op 

 te rijzen en zich in het stroma te verbreiden om de cellen of 

 celgroepen (III 36 dec): men herinnert zich het bij stadium F 

 beschreven proces (II 24), waarmede dit' in bijna alle opzichten 

 overeenstemt. Inderdaad is de streek, waarin deze vorming op- 

 treedt ongeveer dezelfde als daar, alleen eenigszins verder gedif- 

 ferentieerd , waardoor de overeenkomst bij den eersten oogopslag 

 niet zoozeer opvalt. Doch dit proces gaat nu verder. 



De door deze donkere strepen omgeven cellen worden op hun 

 beurt donkerder (III 36), worden meer en meer geassimileerd, 

 zooals het schijnt door deze strepen , zoodat ten slotte balken 

 ontstaan van cellen, waarin het plasma, intensief gekleurd, 

 homogeen is geworden (III 36 sijp.)^ de kernen zich , hetzij homo- 

 geen en uiterst intensief gekleurd of hun chromatine in onregel- 

 matige brokjes samengetrokken hebben, terwijl celgrenzen veelal 



