429 



cytotrophoblast (II 42). Hoe deze „vacuolen" ontstaan , is niet 

 gemakkelijk na te gaan. Echter , men ziet aan den eenen kant 

 de groepvormig omgeven moederlijke cellen een zekere regressieve 

 verandering ondergaan, aan den anderen kant in de „vacuolen" 

 eerst vaak een detritusmassa liggen, zoodat het wel niet te gewaagd 

 zal zijn te veronderstellen, dat door de degeneratie en oplossing 

 dezer moederlijke groepen de holten kunnen ontstaan die dan dus 

 alleen omgeven zijn door foetaal syncytium. Buitendien zijn, 

 wanneer deze „vacuolen" geheel voltooid zijn, geen andere dan 

 foetale kernen in het weefsel te vinden. Mogelijk is evenwel ook 

 (vooral met het oog op latere stadia), dat de „vacuolen" ontstaan 

 door oplossing van foetale elementen, terwijl de moederlijke 

 cellen en kernen wel ook degenereeren en verdwijnen (geresor- 

 beerd worden), doch hun plaats dan wordt ingenomen door 

 foetaal syncytium. 



In latere stadia bezitten geen der moederlijk bloed voerende, 

 door foetaal syncytium omgeven, holten meer een spoor van 

 endotheel , terwijl dan alle „vacuolen" moederlijk bloed bevatten 

 (door grootte en gemis van kernen in de erythrocyten nu nog 

 licht van het foetale te onderscheiden!); hoe deze communicatie 

 met de materne vaten ontstaan is, is mij onbekend; waarschijnlijk 

 speelt het bloed wel een rol bij de opruiming der eerst de 

 „vacuolen" vullende massa's, hetzij deze laatste dan foetaal of 

 moederlijk van oorsprong zijn. In een veel later stadium (K) 

 vond ik een groote foetale reuzencel (IV 62) die den wand van 

 een moederlijk bloedvat vormde, zonder dat hier binnen een 

 spoor van endotheel was waar te nemen: vermoedelijk vreten dus 

 de foetale cellen de moederlijke vaten aan. 



In dezen tijd is dus de placenta in aanleg gevormd. 



Nu dient nog met een enkel woord het omphaloide deel der 

 vruchtkamerholte te worden besproken. 



Submusculair vinden wij nog dezelfde donkere kleincellige laag 

 terug als in vroegere stadia. Op de plaats der vroegere decidua 

 ligt een weefsel (III 48 links) bestaande uit wijde mazen , ge- 



