480 



scheiden door dunne balkjes, die of uit cellen bestaan óf alleen 

 uit schijnbaar structuurlooze draadjes. Deze laag is vrij dik. Het 

 valt niet moeilijk hierin te herkennen de decidua van vroeger, 

 waarin echter de in vroegere stadia alleen het dichtst bij het 

 luraen voorkomende oplossing, nu dieper is voortgegaan. Dit 

 weefsel is lumenwaarts begrensd door de foetale reuzencellen (zie 

 beneden). Vaak ligt vlak onder deze laatste een detritus-massa 

 (s//p. conj.\ soms een extravasaat, het eerste blijkbaar als vroeger 

 ontstaan uit de celbalkjes en celresten , daar een lamellaire struc- 

 tuur nog is te zien. 



De klieren en vaten loopen evenals vroeger: aan de peripherie 

 nog steeds ter hoogte van de vroegere differentiatiegrens (nu aan- 

 geduid door den benedenrand van den verklevingsring) naar het 

 lumen ombuigend. In de klieren vindt men het epitheel vaak in 

 een zeker stadium van degeneratie, doch alleen in dat deel, dat 

 het dichtst bij het lumen ligt. In de diepte schijnen in tegendeel 

 nieuwe te worden gevormd : talrijke lumina van klieren liggen 

 op de grens van de submusculaire laag en decidua. 



Ten slotte het ei zelf. Het embryo is sterk ontwikkeld , véél 

 grooter dan in het voorgaand stadium en verder gedifferentieerd. 

 Behalve buiging van zijn lange as, vertoont het nog torsie om 

 deze as, zoodat het op dwarsdoorsneden vaak lastig is, de ver- 

 schillende deelen van het embryo te volgen. Van alle deelen van 

 het ei zijn voor de placentatie alleen eenige van gewicht, waarom 

 alleen deze hier kort dienen te worden besproken. 



De navelblaas, die de geheele omphaloide holte opvult, bestaat 

 uit entoderm en trophoblast; alleen in den bovenwand vindt men 

 mesoderm. De trophoblast van de navelblaas heeft de veranderin- 

 gen zijner cellen, in vroegere stadia beschreven, voortgezet, zoo- 

 dat nu werkelijke reuzencellen zijn ontstaan (III 48 trhJ. r. r.): 

 één-, soms tweerijig liggen de groote cellen van eubischen of 

 cylindrischen vorm, dicht tegen elkaar. Hun plasma is licht van 

 kleur, gewoonlijk fijn-netvormig , hun wand is zeer duidelijk. 

 Zij bezitten uiterst groote kernen, van de grootte van een nor- 



