438 



meer degeneratief karakter aannemen, naarmate zij dichter bij 

 de reeds verder ontwikkelde deelen der placenta liggen. 



In de diepere lagen der placenta gaat intusschen het oude 

 proces voort, n. 1. van verdringen van moederlijk weefsel door 

 foetaal (V 13), ten slotte is ook hier al het moederlijke weefsel 

 door foetaal vervangen. De geheele placenta is dus (exc. het 

 bloed) foetaal van oorsprong. De grens tegenover het resteerende 

 moederlijke slijmvlies is dan een onregelmatig gegolfde; hier 

 meer, daar minder diep dringt de trophoblast met breede uit- 

 loopers in liet mucosastroma in. Aan deze grens woekert het 

 foetale weefsel verder, waarbij het een dikke laag vormt, als 

 foetale grondlaag der placenta. Deze onderlaag bestaat uit vrij 

 groote cellen, met groote kernen (III 50 tr}>l. r. , IV 53) van 

 veelal spoelvormige gedaante, die vaak ten zeerste op de boven- 

 beschreven, moederlijke, hypertrophische deciduacellen gelijken. 

 Veelal echter is in dit stadium de decidua nog in een vroeger 

 stadium van vergrooting en dus goed te onderscheiden van de foetale 

 elementen (III 50, IV 53). Buitendien is bijna overal een laag detritus 

 of symplasma, als grens van het moederlijk weefsel aanwezig (III 50 

 dec. mod. , IV 53). Deze vergrooting der foetale cellen , deze lig- 

 ging tegenover symplasma der decidua, is eigenlijk niets anders 

 dan een voortzetting van het proces, dat antimesometraal begon: 

 de verandering der trophoblastcellen in reuzencellen onder vor- 

 ming en resorptie van symplasma conjunctivale, een proces dat 

 zich nu tot boven de placenta heeft uitgebreid: ook hier dus nog 

 verdere aantasting van moederlijk weefsel, die zich uit in een 

 steeds verder gaande verdunning van de materne onderlaag der 

 placenta. Deze laatste is gebouwd als vroeger : submusculair , de 

 donkere, kleincellige laag, dan de decidua, die, vaak eerst 

 meer netvormig van bouw , later geheel compact wordt , onder 

 voortzetting der hypertrophie harer cellen. 



De geheele placenta puilt nu in het lumen sterk uit, gevolg 

 van de centripetale (ten opzichte van het lumen) uitzetting 

 harer deelen, de centripetale voortzetting van de omacheeding 



