440 



van amitosen vaak, terwijl hiermee overeenkomt het soms voor- 

 komen van veelkernige cellen (IV 54). De kernen zijn korrelig, 

 bevatten veelal een of twee grootere nucleoli , soms zijn zij echter 

 zeer licht. Een enkele maal zag ik beelden, die zouden doen 

 denken aan een uittreden van den kern uit de cel (IV 54 nncL). 

 Wat de ligging dezer cellen betreft ten opzichte der moederlijke 

 elementen , werd boven reeds gewezen op het omgeven van deci- 

 duacellen met plasma-armpjes. Verder liggen zij veelal omringd 

 door een zone van detritus of symplasma conjunctivale (IV 52 

 dec. tnod.)^ die de oppervlakkige laag der mucosa hier vaak vormt. 

 Ten opzichte van het klierepitheel gedragen zij zich zeer eigen- 

 aardig: men ziet ze dit vaak voor zich uitstulpen (IV 55) als 

 een dan degenereerende massa, ten slotte niet zelden dit door- 

 dringen en de plaats ervan innemen. Wat dan hun lot is kon 

 ik niet vervolgen. Niet zelden ziet men ze bij de opening van 

 een klier aan de oppervlakte, dit epitheel oplichten en zich er 

 onder schuiven (IV 55), zoodat vaak een gedeelte der klier- 

 bekleeding is vervangen door foetale reuzencellen. Welke functie 

 ten bate van het embryo dergelijke geheel geïsoleerde cellen 

 kunnen hebben, is mij geheel onduidelijk. Dat zij de detritus- 

 massa enz. aantasten, maken hun vorm en verband hiermee 

 waarschijnlijk. 



Ten slotte bestaat de wand der omphaloide holte submusculair 

 uit de bekende donkere kleincellige laag, waarop volgt de deci- 

 dua, die lumenwaarts weer in lamellen en symplasma is opge- 

 lost, ten slotte vaak zelfs geheel in symplasma en detritus over- 

 gaat. Van vaten is aan de oppervlakte geen spoor te vinden. 

 De klieren schijnen in grooter aantal voor te komen dan vroeger, 

 tevens zeer uitgezet te zijn en met wijde mondingen, te openen 

 in de ruimte, voor zoover aanwezig, tusschen navelblaas en 

 moederlijken wand. In het algemeen schijnt de decidua dikker 

 te zijn dan vroeger. De symplasma en detritusmassa waartegen 

 de foetale reuzencellen liggen , is in dikke laag het duidelijkst 

 aan de einden van de vruchtkamer te vinden (IV 52); hier 



