442 



len die deze scheiden (IV 56 op. er.). Kortom , geheel hetzelfde 

 proces der cryptenwoekering niet openbreken naar binnen, dat zich 

 vroeger in dit deel afspeelde (stad. H), is hier nog te vinden, 

 hoewel in eenigszins anderen vorm. Enkele symplasma-massa's en 

 kliersecreta liggen in de crypten (vooral nog in de diepe deelen 

 bij de mondingen der verbindingsstukken) (V 24); zij bestaan uit 

 grootere en kleinere, als bloedcellen zich kleurende, homogene 

 korrels en een met plasmakleurstoffen sterk getingeerde grond- 

 massa, welke laatste echter soms ook geheel ontbreekt. Alles 

 komt hier blijkbaar meer tot rust. 



Omgeven is dit vlak in de jongste exemplaren van dit stadium 

 door de laatste resten der degeneratiezone, die geheel samenge- 

 steld zijn als vroeger uit een symplasma en dctritus. Een zelfde 

 smalle ring omgeeft ook de placenta. 



Het vlak d heeft zich uu echter bij oudere exemplaren tevens 

 vergroot doordat de omphaloide decidua van de onderlaag wordt 

 losgewoeld (zie beneden). De symplasma- en detritusriug, die 

 hier dus nog bestaat, beantwoordt, tenminste antimesometraal , 

 niet meer geheel aan den vroegeren degeneratiering, doeli is 

 een nieuwe vorming (eveneens dus de witte, smalle zoom, die 

 men macroscopisch in den uterus in dit geval kan waarnemen). 



In de placenta hebben alle deelen zich verder gedifferentieerd 

 en zijn in omvang toegenomen (V 15). Het syncytium, dat de 

 moederlijke bloedbanen omgeeft, heeft zich uitgezet, deze laatste 

 zijn vergroot (V17), hebben verder en verder de uitloopers der 

 allantois, die deze in de verdieping tusschen de lobjes zond 

 omkleed. Hierdoor wordt het veld der eerst zoo breede allautois- 

 vlokken , gaandeweg zeer versmald : dit is een zeker bewijs daar- 

 voor dat het niet de allantois is, die door zijn indringen de on- 

 derverdeelingen vormt, doch de trophoblast , die, actief te werk 

 gaand, de allantoisvertakkingen omgroeit (V 17 a, 6, f). 



Intusschen verdeelen de , nu lang en smal geworden , moeder- 

 lijke bloedruimten zich weer opnieuw , zoodat secundaire lobjes 

 ontstaan, waartusschen eveneons de allantoisvlokken indringen. 



