445 



Over het lot der cellichuiueu dezer laatste elementen kon ik in 

 de preparaten niets vinden dan dat zij zich donkerder en ho- 

 mogener tingeeren met plasmakleurstoffeu, terwijl de celgrenzen 

 minder duidelijk worden; iets later is er geen spoor meer van te 

 vinden. Later kom ik op dit alles nog terug. 



De onderlaag van de placenta, bestond in het vorige stadium 

 (1) uit een moederlijk en foetaal deel, beide compact van bouw. 

 Ook nu zijn beide te vinden (V 14, 15). 



Het materne deel heeft zijn differentiatie in de boven aange- 

 duide richting voortgezet: op de submusculaire , donkere, klein- 

 cellige laag volgt een in decidua omgezette stromalaag, vervol- 

 gens een in welke door verdere hypertrophie der deciduacellen 

 deze zijn uitgegroeid tot groote, meestal spoelvormige cellen met 

 veelal bleek , soms (vooral aan de oppervlakte) donkerder plasma 

 (IV 62) en bleeken , ronden of spoelvormigen , korreligen kern 

 (soms bevat deze laatste enkele groote korrels, zoodat zij dan 

 zeer gelijken op foetale). Het foetale deel der onderlaag bestaat 

 uit trophoblastcellen, die dezelfde hypertrophie hebben ondergaan 

 als te voren de antimesometrale foetale elementen (IV 62). De 

 cellen zijn in het algemeen spoelvormig, zeer groot; het plasma 

 is zeer fijnkorrelig, dicht van bouw, soms uetvormig, donkerder 

 van tinctie dan dat der materne cellen, de kernen zijn zeer 

 groot , donkerder dan de moederlijke , bezitten veelal , naast een 

 fijn chromatine-netwerk een groeten uucleolus van homogene en 

 donkere tinctie, soms zelfs meerdere. 



Op de grens van beide deelen vindt men op allerlei plaatsen 

 detritus en symplasma-massa's (V 14, 15), die hier een duidelijke 

 afscheiding vormen tusschen materne en foetale weefsels. Ook 

 tusschen de foetale cellen ligt niet zelden een weinig sym plasma, 

 hetgeen wellicht zou kunnen wijzen op resorptie door deze ele- 

 menten. 



In oudere exemplaren zijn deze processen nog verder gegaan. 

 Meer en meer is de deci lua overgegaan in de groote bleeke zone 

 van hyper trophische cellen, waardoor de rest van de mucosa sterk is 



